باب الصَّلاَةِ عَلَى الشَّهِيدِ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَجْمَعُ بَيْنَ الرَّجُلَيْنِ مِنْ قَتْلَى أُحُدٍ فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ ثُمَّ يَقُولُ " أَيُّهُمْ أَكْثَرُ أَخْذًا لِلْقُرْآنِ ". فَإِذَا أُشِيرَ لَهُ إِلَى أَحَدِهِمَا قَدَّمَهُ فِي اللَّحْدِ وَقَالَ " أَنَا شَهِيدٌ عَلَى هَؤُلاَءِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ". وَأَمَرَ بِدَفْنِهِمْ فِي دِمَائِهِمْ، وَلَمْ يُغَسَّلُوا وَلَمْ يُصَلَّ عَلَيْهِمْ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Лайс бизга айтди: Ибн Шиҳоб менга айтди, Абдурраҳмон ибн Каъб ибн Моликдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Уҳуд шаҳидларидан икки кишини бир кийимда (кафанда) бирга жамлар, сўнг: «Уларнинг қайсиси Қуръанни кўпроқ олган (ёдлаган)?» дер эдилар. У зотга иккисидан бирига ишора қилинса, уни лаҳадда олдинга қўяр ва: «Мен буларга қиёмат куни гувоҳман» дер эдилар. Ва уларни қонлари билан дафн қилишни буюрди, улар ювилмади ва уларга намоз ўқилмади.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يَوْمًا فَصَلَّى عَلَى أَهْلِ أُحُدٍ صَلاَتَهُ عَلَى الْمَيِّتِ، ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ " إِنِّي فَرَطٌ لَكُمْ، وَأَنَا شَهِيدٌ عَلَيْكُمْ، وَإِنِّي وَاللَّهِ لأَنْظُرُ إِلَى حَوْضِي الآنَ، وَإِنِّي أُعْطِيتُ مَفَاتِيحَ خَزَائِنِ الأَرْضِ ـ أَوْ مَفَاتِيحَ الأَرْضِ ـ وَإِنِّي وَاللَّهِ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمْ أَنْ تُشْرِكُوا بَعْدِي، وَلَكِنْ أَخَافُ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنَافَسُوا فِيهَا ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Лайс бизга айтди: Язид ибн Абу Ҳабиб менга айтди, Абул-Хайрдан, у Уқба ибн Омирдан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир кун чиқиб, Уҳуд аҳлига — маййитга ўқиган намозидек — намоз ўқиди, сўнг минбарга қайтиб: «Мен сизларнинг (олдингизда Ҳавз бўйига) етиб борувчиман, мен сизларга гувоҳман. Аллаҳга қасамки, мен ҳозир ўз Ҳавзимга қараб турибман. Менга ер хазиналарининг калитлари — ёки ернинг калитлари — берилди. Аллаҳга қасамки, мен сизларнинг мендан кейин ширк келтиришингиздан қўрқмайман, лекин мен сизларнинг у (дунё) ҳақида бир-бирингиз билан рақобатлашишингиздан қўрқаман» дедилар.