حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ الْحَكَمُ ـ هُوَ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْبَصْرِيُّ ـ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ آيَةُ الصَّدَقَةِ كُنَّا نُحَامِلُ، فَجَاءَ رَجُلٌ فَتَصَدَّقَ بِشَىْءٍ كَثِيرٍ فَقَالُوا مُرَائِي. وَجَاءَ رَجُلٌ فَتَصَدَّقَ بِصَاعٍ فَقَالُوا إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنْ صَاعِ هَذَا. فَنَزَلَتِ {الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ} الآيَةَ.
Убайдуллаҳ ибн Саъид бизга айтди: Абун-Нуъмон Ҳакам — у Ибн Абдуллаҳ Басрий — бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Сулаймондан, у Абу Воилдан, у Абу Масъуд розияллаҳу анҳудан: У деди: Садақа ояти нозил бўлганида, биз (юк ташиб) ҳаммоллик қилар эдик. Бир киши келиб, кўп нарса садақа қилди. Улар: ‹Бу — риёкор› дедилар. Бир киши келиб, бир сў (кичик ўлчов) садақа қилди. Улар: ‹Аллаҳ бунинг бир сўидан, албатта бениоз› дедилар. Шунда: ‹‹Мўминлардан кўнглили (ортиқча) садақа берувчиларни ва ўз меҳнатидан бошқа (нарса) топмайдиганларни айблайдиганлар...›› ояти нозил бўлди.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَمَرَنَا بِالصَّدَقَةِ انْطَلَقَ أَحَدُنَا إِلَى السُّوقِ فَتَحَامَلَ فَيُصِيبُ الْمُدَّ، وَإِنَّ لِبَعْضِهِمُ الْيَوْمَ لَمِائَةَ أَلْفٍ.
Саъид ибн Яҳё бизга айтди: Отам бизга айтди: Аъмаш бизга айтди, Шақиқдан, у Абу Масъуд Ансорий розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни садақага буюрса, биримиз бозорга бориб, ҳаммоллик қилар, бир мудд (дон) топар эди. Ҳолбуки бугун улардан баъзисининг юз минг(и) бор.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَعْقِلٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَدِيَّ بْنَ حَاتِمٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " اتَّقُوا النَّارَ وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ ".
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абу Ишоқдан: У деди: Мен Абдуллаҳ ибн Маъқилни шундай деганини эшитди: Мен Адий ибн Ҳотам розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни шундай деганини эшитди: «Дўзахдан сақланинг, гарчи ярим дона хурмо билан бўлса ҳам».
حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ دَخَلَتِ امْرَأَةٌ مَعَهَا ابْنَتَانِ لَهَا تَسْأَلُ، فَلَمْ تَجِدْ عِنْدِي شَيْئًا غَيْرَ تَمْرَةٍ فَأَعْطَيْتُهَا إِيَّاهَا، فَقَسَمَتْهَا بَيْنَ ابْنَتَيْهَا وَلَمْ تَأْكُلْ مِنْهَا، ثُمَّ قَامَتْ فَخَرَجَتْ، فَدَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَيْنَا، فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " مَنِ ابْتُلِيَ مِنْ هَذِهِ الْبَنَاتِ بِشَىْءٍ كُنَّ لَهُ سِتْرًا مِنَ النَّارِ ".
Бишр ибн Муҳаммад бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Маъмар бизга хабар берди, Зуҳрийдан: У деди: Абдуллаҳ ибн Абу Бакр ибн Ҳазм менга айтди, Урвадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Бир аёл ўзи билан икки қизини олиб, (садақа) сўраб кирди. У менинг ҳузуримда бир дона хурмодан бошқа ҳеч нарса топмади, мен унга ўшани бердим. У уни икки қизи орасида бўлди ва ўзи ундан (ҳеч нарса) емади. Сўнг туриб чиқиб кетди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизнинг олдимизга кирдилар, мен унга (буни) хабар бердим. У зот: «Ким бу қизлар (тарбияси) билан бирор (машаққатга) синалса-ю (сабр қилса), улар у учун дўзахдан тўсиқ (парда) бўлади» дедилар.