حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ الْحَكَمُ ـ هُوَ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْبَصْرِيُّ ـ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ آيَةُ الصَّدَقَةِ كُنَّا نُحَامِلُ، فَجَاءَ رَجُلٌ فَتَصَدَّقَ بِشَىْءٍ كَثِيرٍ فَقَالُوا مُرَائِي. وَجَاءَ رَجُلٌ فَتَصَدَّقَ بِصَاعٍ فَقَالُوا إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنْ صَاعِ هَذَا. فَنَزَلَتِ {الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لاَ يَجِدُونَ إِلاَّ جُهْدَهُمْ} الآيَةَ.
Убайдуллаҳ ибн Саъид бизга айтди: Абун-Нуъмон Ҳакам — у Ибн Абдуллаҳ Басрий — бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Сулаймондан, у Абу Воилдан, у Абу Масъуд розияллаҳу анҳудан: У деди: Садақа ояти нозил бўлганида, биз (юк ташиб) ҳаммоллик қилар эдик. Бир киши келиб, кўп нарса садақа қилди. Улар: ‹Бу — риёкор› дедилар. Бир киши келиб, бир сў (кичик ўлчов) садақа қилди. Улар: ‹Аллаҳ бунинг бир сўидан, албатта бениоз› дедилар. Шунда: ‹‹Мўминлардан кўнглили (ортиқча) садақа берувчиларни ва ўз меҳнатидан бошқа (нарса) топмайдиганларни айблайдиганлар...›› ояти нозил бўлди.