حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَيَأْتِيَنَّ عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ يَطُوفُ الرَّجُلُ فِيهِ بِالصَّدَقَةِ مِنَ الذَّهَبِ ثُمَّ لاَ يَجِدُ أَحَدًا يَأْخُذُهَا مِنْهُ، وَيُرَى الرَّجُلُ الْوَاحِدُ يَتْبَعُهُ أَرْبَعُونَ امْرَأَةً، يَلُذْنَ بِهِ مِنْ قِلَّةِ الرِّجَالِ وَكَثْرَةِ النِّسَاءِ ".
Муҳаммад ибн Ало бизга айтди: Абу Усома бизга айтди, Бурайддан, у Абу Бурдадан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Албатта одамларга бир замон келади-ки, унда киши олтиндан (иборат) садақаси билан айланади, сўнг уни ундан оладиган ҳеч кимни топмайди. Ва бир кишини кўрилади-ки, унга қирқ аёл эргашади, эркакларнинг камлиги ва аёлларнинг кўплигидан унга паноҳ тортади» дедилар.