Закот бермаганнинг гуноҳи

حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ هُرْمُزَ الأَعْرَجَ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ تَأْتِي الإِبِلُ عَلَى صَاحِبِهَا، عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ، إِذَا هُوَ لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا، تَطَؤُهُ بِأَخْفَافِهَا، وَتَأْتِي الْغَنَمُ عَلَى صَاحِبِهَا عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ، إِذَا لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا، تَطَؤُهُ بِأَظْلاَفِهَا، وَتَنْطَحُهُ بِقُرُونِهَا ‏"‏‏.‏ وَقَالَ ‏"‏ وَمِنْ حَقِّهَا أَنْ تُحْلَبَ عَلَى الْمَاءِ ‏"‏‏.‏ قَالَ ‏"‏ وَلاَ يَأْتِي أَحَدُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِشَاةٍ يَحْمِلُهَا عَلَى رَقَبَتِهِ لَهَا يُعَارٌ، فَيَقُولُ يَا مُحَمَّدُ‏.‏ فَأَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ شَيْئًا قَدْ بَلَّغْتُ‏.‏ وَلاَ يَأْتِي بِبَعِيرٍ، يَحْمِلُهُ عَلَى رَقَبَتِهِ لَهُ رُغَاءٌ، فَيَقُولُ يَا مُحَمَّدُ‏.‏ فَأَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ شَيْئًا قَدْ بَلَّغْتُ ‏"‏‏.‏

Ҳакам ибн Нофиъ бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди: Абуз-Зинод бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Ҳурмуз Аъраж унга айтди: У Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Туя ўз эгасига — қиёмат куни — энг семиз ҳолида келади, агар у (эгаси) унинг ҳақини (закотини) бермаган бўлса, уни туёқлари билан босиб (эзади). Қўйлар ўз эгасига энг семиз ҳолида келади, агар у (эгаси) уларнинг ҳақини бермаган бўлса, уни туёқлари билан босар ва шохлари билан сузар» дедилар. Ва: «Унинг ҳақидан (бири) — сув (бўйи)да соғиб (камбағалларга бериш)дир» дедилар. Ва: «Сиздан бирингиз қиёмат куни бир қўйни — маъраб турган ҳолда — бўйнига кўтариб келмасин, сўнг: ‹Эй Муҳаммад!› десин. Мен: ‹Мен сен учун ҳеч нарсага эга эмасман, мен (ҳақни) етказдим› дейман. Ва бир туяни — овоз чиқариб турган ҳолда — бўйнига кўтариб келмасин, сўнг: ‹Эй Муҳаммад!› десин. Мен: ‹Мен сен учун ҳеч нарсага эга эмасман, мен етказдим› дейман» дедилар.

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ آتَاهُ اللَّهُ مَالاً، فَلَمْ يُؤَدِّ زَكَاتَهُ مُثِّلَ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ شُجَاعًا أَقْرَعَ، لَهُ زَبِيبَتَانِ، يُطَوَّقُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، ثُمَّ يَأْخُذُ بِلِهْزِمَتَيْهِ ـ يَعْنِي شِدْقَيْهِ ـ ثُمَّ يَقُولُ أَنَا مَالُكَ، أَنَا كَنْزُكَ ‏"‏ ثُمَّ تَلاَ ‏{‏لاَ يَحْسِبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ‏}‏ الآيَةَ‏.‏

Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Ҳошим ибн Қосим бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳ ибн Динор бизга айтди, отасидан, у Абу Солиҳ Саммондан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Кимга Аллаҳ мол берса-ю, у унинг закотини адо этмаса, қиёмат куни ўша (мол) унга — икки (заҳарли) томчили, кал (бошли) илон (аждар) бўлиб кўрсатилади, қиёмат куни у (илон) унинг бўйнига ўраб қўйилади, сўнг унинг икки жағидан — яъни оғиз четларидан — ушлаб: ‹Мен сенинг молингман, мен сенинг хазинангман› дейди» дедилар. Сўнг: ‹‹Бахиллик қилувчилар... ҳеч ўйламасин(лар)›› оятини тиловат қилдилар.