حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ هُرْمُزَ الأَعْرَجَ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " تَأْتِي الإِبِلُ عَلَى صَاحِبِهَا، عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ، إِذَا هُوَ لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا، تَطَؤُهُ بِأَخْفَافِهَا، وَتَأْتِي الْغَنَمُ عَلَى صَاحِبِهَا عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ، إِذَا لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا، تَطَؤُهُ بِأَظْلاَفِهَا، وَتَنْطَحُهُ بِقُرُونِهَا ". وَقَالَ " وَمِنْ حَقِّهَا أَنْ تُحْلَبَ عَلَى الْمَاءِ ". قَالَ " وَلاَ يَأْتِي أَحَدُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِشَاةٍ يَحْمِلُهَا عَلَى رَقَبَتِهِ لَهَا يُعَارٌ، فَيَقُولُ يَا مُحَمَّدُ. فَأَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ شَيْئًا قَدْ بَلَّغْتُ. وَلاَ يَأْتِي بِبَعِيرٍ، يَحْمِلُهُ عَلَى رَقَبَتِهِ لَهُ رُغَاءٌ، فَيَقُولُ يَا مُحَمَّدُ. فَأَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ شَيْئًا قَدْ بَلَّغْتُ ".
Ҳакам ибн Нофиъ бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди: Абуз-Зинод бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Ҳурмуз Аъраж унга айтди: У Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Туя ўз эгасига — қиёмат куни — энг семиз ҳолида келади, агар у (эгаси) унинг ҳақини (закотини) бермаган бўлса, уни туёқлари билан босиб (эзади). Қўйлар ўз эгасига энг семиз ҳолида келади, агар у (эгаси) уларнинг ҳақини бермаган бўлса, уни туёқлари билан босар ва шохлари билан сузар» дедилар. Ва: «Унинг ҳақидан (бири) — сув (бўйи)да соғиб (камбағалларга бериш)дир» дедилар. Ва: «Сиздан бирингиз қиёмат куни бир қўйни — маъраб турган ҳолда — бўйнига кўтариб келмасин, сўнг: ‹Эй Муҳаммад!› десин. Мен: ‹Мен сен учун ҳеч нарсага эга эмасман, мен (ҳақни) етказдим› дейман. Ва бир туяни — овоз чиқариб турган ҳолда — бўйнига кўтариб келмасин, сўнг: ‹Эй Муҳаммад!› десин. Мен: ‹Мен сен учун ҳеч нарсага эга эмасман, мен етказдим› дейман» дедилар.