أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ بَكَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الزِّنَادِ، مِمَّا حَدَّثَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجُ، مِمَّا ذَكَرَ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يُحَدِّثُ بِهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَأْتِي الإِبِلُ عَلَى رَبِّهَا عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ إِذَا هِيَ لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا تَطَؤُهُ بِأَخْفَافِهَا وَتَأْتِي الْغَنَمُ عَلَى رَبِّهَا عَلَى خَيْرِ مَا كَانَتْ إِذَا لَمْ يُعْطِ فِيهَا حَقَّهَا تَطَؤُهُ بِأَظْلاَفِهَا وَتَنْطَحُهُ بِقُرُونِهَا - قَالَ - وَمِنْ حَقِّهَا أَنْ تُحْلَبَ عَلَى الْمَاءِ أَلاَ لاَ يَأْتِيَنَّ أَحَدُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِبَعِيرٍ يَحْمِلُهُ عَلَى رَقَبَتِهِ لَهُ رُغَاءٌ فَيَقُولُ يَا مُحَمَّدُ . فَأَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ شَيْئًا قَدْ بَلَّغْتُ . أَلاَ لاَ يَأْتِيَنَّ أَحَدُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِشَاةٍ يَحْمِلُهَا عَلَى رَقَبَتِهِ لَهَا يُعَارٌ فَيَقُولُ يَا مُحَمَّدُ . فَأَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ شَيْئًا قَدْ بَلَّغْتُ - قَالَ - وَيَكُونُ كَنْزُ أَحَدِهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ شُجَاعًا أَقْرَعَ يَفِرُّ مِنْهُ صَاحِبُهُ وَيَطْلُبُهُ أَنَا كَنْزُكَ فَلاَ يَزَالُ حَتَّى يُلْقِمَهُ أُصْبُعَهُ " .
Бизга Имрон ибн Баккор хабар берди, у деди: бизга Али ибн Айёш ривоят қилди, у деди: бизга Шуайб ривоят қилди, у деди: менга Абуз-Зинод, Абдураҳмон ал-Аъраж ўзига айтиб берган нарсадан, у зикр қилган нарсадан — уни Абу Ҳурайрадан эшитганини айтиб берди — Абу Ҳурайра айтдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «(Қиёмат кунида) туя эгасининг олдига энг яхши ҳолатда келиб, агар у (эгаси) улардаги ҳақни бермаган бўлса, уларни туёқлари билан эзади; қўй ҳам эгасининг олдига энг яхши ҳолатда келиб, агар у улардаги ҳақни бермаган бўлса, уни туёқлари билан эзади ва шохлари билан сузади,» дедилар. (Расулуллаҳ) дедилар: «Унинг (қўйнинг) ҳақларидан бири уни сув бошида соғишдир. Огоҳ бўлинглар! Сизлардан бирингиз қиёмат куни бўйнида овоз чиқариб бўкираётган туяни кўтариб келиб: «Ё Муҳаммад!» демасин. Мен: «Мен сен учун ҳеч нарсага эга эмасман, мен (ҳақиқатни) етказган эдим,» дейман. Огоҳ бўлинглар! Сизлардан бирингиз қиёмат куни бўйнида маъраётган қўйни кўтариб келиб: «Ё Муҳаммад!» демасин. Мен: «Мен сен учун ҳеч нарсага эга эмасман, мен (ҳақиқатни) етказган эдим,» дейман.» (Расулуллаҳ) дедилар: «Улардан бирининг хазинаси қиёмат куни боши кал (заҳарли) илон бўлиб, эгаси ундан қочади, у эса: «Мен сенинг хазинангман,» деб уни таъқиб қилаверади, токи унинг бармоғини оғзига олади.»