Закотни мол билан тўлаш

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، حَدَّثَنِي ثُمَامَةُ، أَنَّ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ كَتَبَ لَهُ الَّتِي أَمَرَ اللَّهُ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ وَمَنْ بَلَغَتْ صَدَقَتُهُ بِنْتَ مَخَاضٍ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ وَعِنْدَهُ بِنْتُ لَبُونٍ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ، وَيُعْطِيهِ الْمُصَدِّقُ عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ، فَإِنْ لَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ بِنْتُ مَخَاضٍ عَلَى وَجْهِهَا، وَعِنْدَهُ ابْنُ لَبُونٍ فَإِنَّهُ يُقْبَلُ مِنْهُ وَلَيْسَ مَعَهُ شَىْءٌ ‏"‏‏.‏

Муҳаммад ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Отам менга айтди: Сумома менга айтди: Анас розияллаҳу анҳу унга айтди: Абу Бакр розияллаҳу анҳу унга Аллаҳ Ўз Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга буюрган (закот фарзини) ёзди: «Кимнинг закоти бинту маход (бир ёшли урғочи туя)га етса-ю, унинг ҳузурида (у) бўлмаса, балки бинту лабун (икки ёшли урғочи туя) бўлса, ундан у (бинту лабун) қабул қилинади, закот йиғувчи унга йигирма дирҳам ёки икки қўй беради. Агар унинг ҳузурида бинту маход ўз ҳолида бўлмаса-ю, ибн лабун (икки ёшли эркак туя) бўлса, ундан у (ибн лабун) қабул қилинади, у билан (қўшимча) ҳеч нарса (берилмайди)».

حَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَشْهَدُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَصَلَّى قَبْلَ الْخُطْبَةِ، فَرَأَى أَنَّهُ لَمْ يُسْمِعِ النِّسَاءَ، فَأَتَاهُنَّ وَمَعَهُ بِلاَلٌ نَاشِرَ ثَوْبِهِ فَوَعَظَهُنَّ، وَأَمَرَهُنَّ أَنْ يَتَصَدَّقْنَ، فَجَعَلَتِ الْمَرْأَةُ تُلْقِي، وَأَشَارَ أَيُّوبُ إِلَى أُذُنِهِ وَإِلَى حَلْقِهِ‏.‏

Муъаммал бизга айтди: Исмоил бизга айтди, Айюбдан, у Ато ибн Абу Рабоҳдан: У деди: Ибн Аббос розияллаҳу анҳума деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам(нинг шундай қилгани)га гувоҳлик бераман: У зот хутбадан олдин намоз ўқиди, сўнг у зот аёлларга (овозини) эшиттирмадим деб кўрди ва улар томонга борди — у зот билан Билол (бирга), кийимини ёйган ҳолда эди. У зот уларга ваъз (насиҳат) қилди ва уларни садақа қилишга буюрди. Аёл (тақинчоқларни) ташлаб бера бошлади. Айюб ўз қулогига ва бўғзига ишора қилди.