باب مَنْ بَاعَ ثِمَارَهُ أَوْ نَخْلَهُ أَوْ أَرْضَهُ أَوْ زَرْعَهُ، وَقَدْ وَجَبَ فِيهِ الْعُشْرُ أَوِ الصَّدَقَةُ فَأَدَّى الزَّكَاةَ مِنْ غَيْرِهِ أَوْ بَاعَ ثِمَارَهُ وَلَمْ تَجِبْ فِيهِ الصَّدَقَةُ
حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دِينَارٍ، سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعِ الثَّمَرَةِ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهَا. وَكَانَ إِذَا سُئِلَ عَنْ صَلاَحِهَا قَالَ حَتَّى تَذْهَبَ عَاهَتُهُ.
Ҳажжож бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Абдуллаҳ ибн Динор менга хабар берди: Мен Ибн Умар розияллаҳу анҳумани (эшитдим): Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам меванинг пишиши (яхшилиги) кўринмагунча уни сотишдан қайтардилар. У (Ибн Умар) унинг пишиши ҳақида сўралса: ‹Унинг офати (зарари) кетгунча› дер эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ يَزِيدَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ. نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ بَيْعِ الثِّمَارِ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهَا.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Лайс менга айтди: Холид ибн Язид менга айтди, Ато ибн Абу Рабоҳдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам меваларнинг пишиши кўринмагунча уларни сотишдан қайтардилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ بَيْعِ الثِّمَارِ حَتَّى تُزْهِيَ، قَالَ حَتَّى تَحْمَارَّ.
Қутайба бизга айтди, Моликдан, у Ҳумайддан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мевалар рангга кирмагунча (пишмагунча) уларни сотишдан қайтардилар. У: ‹Қизаргунча› деди.