حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ حُيَىٍّ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَاضَتْ، فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَحَابِسَتُنَا هِيَ ". قَالُوا إِنَّهَا قَدْ أَفَاضَتْ. قَالَ " فَلاَ إِذًا ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Абдурраҳмон ибн Қосимдан, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Сафийя бинти Ҳуяй ҳайзли бўлиб қолди. Мен буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилдим. У зот: «У бизни (йўлда) ушлаб қолувчимизми?» дедилар. Улар: ‹У (ифоза) тавофини қилган-ку› деди. У зот: «Унда йўқ (ушлаб қолмайди)» дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّ أَهْلَ الْمَدِينَةِ، سَأَلُوا ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ امْرَأَةٍ، طَافَتْ ثُمَّ حَاضَتْ، قَالَ لَهُمْ تَنْفِرُ. قَالُوا لاَ نَأْخُذُ بِقَوْلِكَ وَنَدَعَ قَوْلَ زَيْدٍ. قَالَ إِذَا قَدِمْتُمُ الْمَدِينَةَ فَسَلُوا. فَقَدِمُوا الْمَدِينَةَ فَسَأَلُوا، فَكَانَ فِيمَنْ سَأَلُوا أُمُّ سُلَيْمٍ، فَذَكَرَتْ حَدِيثَ صَفِيَّةَ. رَوَاهُ خَالِدٌ وَقَتَادَةُ عَنْ عِكْرِمَةَ.
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод бизга айтди, Айюбдан, у Икримадан: Мадина аҳли Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан — тавоф қилиб, сўнг ҳайзли бўлган бир аёл ҳақида — сўради. У уларга: ‹У (видолашув тавофисиз) йўлга чиқа беравер(ади)› деди. Улар: ‹Биз сенинг сўзингни олиб, Зайднинг сўзини тарк қилмаймиз› деди. У: ‹Мадинага борганингизда, сўрангиз› деди. Улар Мадинага борди ва сўради. Улар сўраган кишилар орасида Умму Сулайм (ҳам) бор эди, у Сафийя ҳадисини зикр қилди. Буни Холид ва Қатода Икримадан ривоят қилди.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّ أَهْلَ الْمَدِينَةِ، سَأَلُوا ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ امْرَأَةٍ، طَافَتْ ثُمَّ حَاضَتْ، قَالَ لَهُمْ تَنْفِرُ. قَالُوا لاَ نَأْخُذُ بِقَوْلِكَ وَنَدَعَ قَوْلَ زَيْدٍ. قَالَ إِذَا قَدِمْتُمُ الْمَدِينَةَ فَسَلُوا. فَقَدِمُوا الْمَدِينَةَ فَسَأَلُوا، فَكَانَ فِيمَنْ سَأَلُوا أُمُّ سُلَيْمٍ، فَذَكَرَتْ حَدِيثَ صَفِيَّةَ. رَوَاهُ خَالِدٌ وَقَتَادَةُ عَنْ عِكْرِمَةَ.
Абун-Нуъмон бизга айтди: Ҳаммод бизга айтди, Айюбдан, у Икримадан: Мадина аҳли Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан — тавоф қилиб, сўнг ҳайзли бўлган бир аёл ҳақида — сўради. У уларга: ‹У (видолашув тавофисиз) йўлга чиқа беравер(ади)› деди. Улар: ‹Биз сенинг сўзингни олиб, Зайднинг сўзини тарк қилмаймиз› деди. У: ‹Мадинага борганингизда, сўрангиз› деди. Улар Мадинага борди ва сўради. Улар сўраган кишилар орасида Умму Сулайм (ҳам) бор эди, у Сафийя ҳадисини зикр қилди. Буни Холид ва Қатода Икримадан ривоят қилди.
حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ رُخِّصَ لِلْحَائِضِ أَنْ تَنْفِرَ إِذَا أَفَاضَتْ. قَالَ وَسَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، يَقُولُ إِنَّهَا لاَ تَنْفِرُ. ثُمَّ سَمِعْتُهُ يَقُولُ بَعْدُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَخَّصَ لَهُنَّ.
Муслим бизга айтди: Вуҳайб бизга айтди: Ибн Товус бизга айтди, отасидан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Ҳайзли (аёл)га — (ифоза) тавофини қилган бўлса — йўлга чиқишга рухсат берилди. У деди: Мен Ибн Умарни: ‹У йўлга чиқмайди› деганини эшитди. Сўнг уни кейин: ‹Албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга рухсат берди› деганини эшитди.
حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ رُخِّصَ لِلْحَائِضِ أَنْ تَنْفِرَ إِذَا أَفَاضَتْ. قَالَ وَسَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ، يَقُولُ إِنَّهَا لاَ تَنْفِرُ. ثُمَّ سَمِعْتُهُ يَقُولُ بَعْدُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَخَّصَ لَهُنَّ.
Муслим бизга айтди: Вуҳайб бизга айтди: Ибн Товус бизга айтди, отасидан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Ҳайзли (аёл)га — (ифоза) тавофини қилган бўлса — йўлга чиқишга рухсат берилди. У деди: Мен Ибн Умарни: ‹У йўлга чиқмайди› деганини эшитди. Сўнг уни кейин: ‹Албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга рухсат берди› деганини эшитди.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ نُرَى إِلاَّ الْحَجَّ، فَقَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، وَلَمْ يَحِلَّ وَكَانَ مَعَهُ الْهَدْىُ، فَطَافَ مَنْ كَانَ مَعَهُ مِنْ نِسَائِهِ وَأَصْحَابِهِ، وَحَلَّ مِنْهُمْ مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ الْهَدْىُ، فَحَاضَتْ هِيَ، فَنَسَكْنَا مَنَاسِكَنَا مِنْ حَجِّنَا، فَلَمَّا كَانَ لَيْلَةُ الْحَصْبَةِ لَيْلَةُ النَّفْرِ، قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ كُلُّ أَصْحَابِكَ يَرْجِعُ بِحَجٍّ وَعُمْرَةٍ غَيْرِي. قَالَ " مَا كُنْتِ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ لَيَالِيَ قَدِمْنَا ". قُلْتُ لاَ. قَالَ " فَاخْرُجِي مَعَ أَخِيكِ إِلَى التَّنْعِيمِ فَأَهِلِّي بِعُمْرَةٍ، وَمَوْعِدُكِ مَكَانَ كَذَا وَكَذَا ". فَخَرَجْتُ مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِلَى التَّنْعِيمِ، فَأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ، وَحَاضَتْ صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَىٍّ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَقْرَى حَلْقَى، إِنَّكِ لَحَابِسَتُنَا، أَمَا كُنْتِ طُفْتِ يَوْمَ النَّحْرِ ". قَالَتْ بَلَى. قَالَ " فَلاَ بَأْسَ. انْفِرِي ". فَلَقِيتُهُ مُصْعِدًا عَلَى أَهْلِ مَكَّةَ، وَأَنَا مُنْهَبِطَةٌ، أَوْ أَنَا مُصْعِدَةٌ، وَهُوَ مُنْهَبِطٌ. وَقَالَ مُسَدَّدٌ قُلْتُ لاَ. تَابَعَهُ جَرِيرٌ عَنْ مَنْصُورٍ فِي قَوْلِهِ لاَ.
Абун-Нуъмон бизга айтди: Абу Авона бизга айтди, Мансурдан, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан (йўлга) чиқдик, фақат ҳажни (ният) деб билар эдик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Маккага) келди, Байтни ва Сафо билан Марва орасини тавоф қилди, (иҳромдан) чиқмади — унинг ёнида ҳадя бор эди. Завжалари ва ашобларидан у билан бўлган кишилар тавоф қилди, улардан ёнида ҳадя бўлмагани (иҳромдан) чиқди. У (Оиша) ҳайзли бўлиб қолди. Биз ҳажимизнинг маносикларини бажарди. Ҳасба кечаси — нафр кечаси — бўлганида, у: ‹Ё Расулуллаҳ, ашобларингнинг ҳаммаси ҳаж ва умра билан қайтяпти, мендан бошқа(си)› деди. У зот: «Биз (Маккага) келган кечаларда Байтни тавоф қилмадингми?» дедилар. Мен: ‹Йўқ› дедим. У зот: «Бўлмаса, биродаринг билан Танъимга чиқ ва умра билан талбия айт, сенга ваъда (учрашув жойи) фалон-фалон жой» дедилар. Мен Абдурраҳмон билан Танъимга чиқдим, умра билан талбия айтди. Сафийя бинти Ҳуяй ҳайзли бўлиб қолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ақро-ҳалқо! Сен бизни (йўлда) ушлаб қолувчимизсан. Сен қурбонлик куни тавоф қилмадингми?» дедилар. У: ‹Ҳа (қилдим)› деди. У зот: «Унда зарари йўқ, йўлга чиқ» дедилар. Мен у зотга Макка аҳлига (қараб) кўтарилаётган ҳолда йўлиқдим, мен тушаётган — ёки мен кўтарилаётган, у зот тушаётган эди. Мусаддад: ‹Мен: ‹Йўқ› дедим› деди. Унга Жарир Мансурдан, ‹Йўқ› (деган) сўзида мутобаат қилди.