حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا طَافَ الطَّوَافَ الأَوَّلَ خَبَّ ثَلاَثًا وَمَشَى أَرْبَعًا، وَكَانَ يَسْعَى بَطْنَ الْمَسِيلِ إِذَا طَافَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ. فَقُلْتُ لِنَافِعٍ أَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَمْشِي إِذَا بَلَغَ الرُّكْنَ الْيَمَانِيَ قَالَ لاَ. إِلاَّ أَنْ يُزَاحَمَ عَلَى الرُّكْنِ فَإِنَّهُ كَانَ لاَ يَدَعُهُ حَتَّى يَسْتَلِمَهُ.
Муҳаммад ибн Убайд ибн Маймун бизга айтди: Исо ибн Юнус бизга айтди, Убайдуллаҳ ибн Умардан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам биринчи тавофни қилса, уч (шавт) югурар, тўрт (шавт) (оддий) юрар эди, ва у Сафо билан Марва орасида тавоф қилса, сойлик ўртаси(масийл ичи)да саъй қилар (югурар) эди. Мен Нофиъга: ‹Абдуллаҳ Рукни Яманийга етса, (оддий) юрар эдими?› дедим. У: ‹Йўқ, фақат Рукн (олдида) тиқилиб қолса (юрар эди), чунки у уни истилом қилмагунча уни тарк этмас эди› деди.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، قَالَ سَأَلْنَا ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ عَنْ رَجُلٍ، طَافَ بِالْبَيْتِ فِي عُمْرَةٍ، وَلَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ أَيَأْتِي امْرَأَتَهُ فَقَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَطَافَ بِالْبَيْتِ سَبْعًا، وَصَلَّى خَلْفَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ، فَطَافَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ سَبْعًا {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ}. وَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ لاَ يَقْرَبَنَّهَا حَتَّى يَطُوفَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амр ибн Динордан: У деди: Биз Ибн Умар розияллаҳу анҳудан — умрада Байтни тавоф қилиб, Сафо билан Марва орасида тавоф қилмаган киши — хотинига яқинлашадими (деб) сўради. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Маккага) келди, Байтни етти (марта) тавоф қилди ва Мақом ортида икки ракаат ўқиди, сўнг Сафо билан Марва орасида етти (марта) тавоф қилди. ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››› деди. Биз Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан (ҳам) сўради, у: ‹У Сафо билан Марва орасида тавоф қилмагунча унга яқинлашмасин› деди.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، قَالَ سَأَلْنَا ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ عَنْ رَجُلٍ، طَافَ بِالْبَيْتِ فِي عُمْرَةٍ، وَلَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ أَيَأْتِي امْرَأَتَهُ فَقَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَطَافَ بِالْبَيْتِ سَبْعًا، وَصَلَّى خَلْفَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ، فَطَافَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ سَبْعًا {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ}. وَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ لاَ يَقْرَبَنَّهَا حَتَّى يَطُوفَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амр ибн Динордан: У деди: Биз Ибн Умар розияллаҳу анҳудан — умрада Байтни тавоф қилиб, Сафо билан Марва орасида тавоф қилмаган киши — хотинига яқинлашадими (деб) сўради. У: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Маккага) келди, Байтни етти (марта) тавоф қилди ва Мақом ортида икки ракаат ўқиди, сўнг Сафо билан Марва орасида етти (марта) тавоф қилди. ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор››› деди. Биз Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумадан (ҳам) сўради, у: ‹У Сафо билан Марва орасида тавоф қилмагунча унга яқинлашмасин› деди.
حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ، فَطَافَ بِالْبَيْتِ، ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ سَعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، ثُمَّ تَلاَ {لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ}.
Маккий ибн Иброҳим бизга айтди, Ибн Журайждан: У деди: Амр ибн Динор менга хабар берди: У деди: Мен Ибн Умар розияллаҳу анҳумани шундай деганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккага келди, Байтни тавоф қилди, сўнг икки ракаат ўқиди, сўнг Сафо билан Марва орасида саъй қилди, сўнг: ‹‹Сизларга Расулуллаҳда гўзал намуна бор›› (оятини) тиловат қилди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا عَاصِمٌ، قَالَ قُلْتُ لأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَكُنْتُمْ تَكْرَهُونَ السَّعْىَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ قَالَ نَعَمْ. لأَنَّهَا كَانَتْ مِنْ شَعَائِرِ الْجَاهِلِيَّةِ، حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا}.
Аҳмад ибн Муҳаммад бизга айтди: Абдуллаҳ бизга хабар берди: Осим бизга хабар берди: У деди: Мен Анас ибн Молик розияллаҳу анҳуга: ‹Сиз Сафо билан Марва орасида саъй қилишни ёмон кўрар эдингизми?› дедим. У: ‹Ҳа, чунки у жоҳилият белгиларидан эди, ҳатто Аллаҳ: ‹‹Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг белгиларидандир. Ким Байтни ҳаж қилса ёки умра қилса, у иккисини тавоф қилишда унга гуноҳ йўқ›› (оятини) нозил қилгунча› деди.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ إِنَّمَا سَعَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ لِيُرِيَ الْمُشْرِكِينَ قُوَّتَهُ. زَادَ الْحُمَيْدِيُّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرٌو، سَمِعْتُ عَطَاءً، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، مِثْلَهُ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амр ибн Динордан, у Атодан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Байтни (тавофда) ва Сафо билан Марва орасида фақат мушрикларга ўз қувватини кўрсатиш учун саъй қилди (югурди). Ҳумайдий зиёда қилди: Суфён бизга айтди: Амр бизга айтди: Мен Атони эшитди, у Ибн Аббосдан, унинг мислини.