أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنِ ابْتَاعَ نَخْلاً بَعْدَ أَنْ تُؤَبَّرَ فَثَمَرَتُهَا لِلْبَائِعِ، إِلاَّ أَنْ يَشْتَرِطَ الْمُبْتَاعُ، وَمَنِ ابْتَاعَ عَبْدًا وَلَهُ مَالٌ فَمَالُهُ لِلَّذِي بَاعَهُ إِلاَّ أَنْ يَشْتَرِطَ الْمُبْتَاعُ ". وَعَنْ مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ فِي الْعَبْدِ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф хабар берди, бизга Лайс ривоят қилди, менга Ибн Шиҳоб ривоят қилди, у Солим ибн Абдуллаҳдан, у отасидан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни шундай деяётганини эшитдим: «Ким чанглатилган (таъбир қилинган)дан кейин хурмо (дарахти)ни сотиб олса, унинг меваси сотувчиники, фақат сотиб олувчи шарт қилса бундан мустасно. Ким моли бўлган қулни сотиб олса, унинг моли уни сотган кишиники, фақат сотиб олувчи шарт қилса бундан мустасно». Моликдан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан, у Умардан — қул ҳақида (ҳам шундай).
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ ـ رضى الله عنهم ـ قَالَ رَخَّصَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ تُبَاعَ الْعَرَايَا بِخَرْصِهَا تَمْرًا.
Бизга Муҳаммад ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Яҳё ибн Саиддан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан, у Зайд ибн Собитдан (розияллаҳу анҳум), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) арояларни чамалаб (харслаб) хурмога сотишга рухсат берди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمُخَابَرَةِ، وَالْمُحَاقَلَةِ، وَعَنِ الْمُزَابَنَةِ، وَعَنْ بَيْعِ الثَّمَرِ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهَا، وَأَنْ لاَ تُبَاعَ إِلاَّ بِالدِّينَارِ وَالدِّرْهَمِ، إِلاَّ الْعَرَايَا.
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Ибн Уяйна ривоят қилди, у Ибн Журайждан, у Атодан, у Жобир ибн Абдуллаҳни (розияллаҳу анҳумо) эшитди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мухобара, муҳоқала, музобанадан, мевани — токи унинг яхши ҳолати кўринмагунча — сотишдан ва унинг фақат динор ва дирҳам (пул)га сотилишидан ман қилди, ароялар(дан) бошқа.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ قَزَعَةَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ حُصَيْنٍ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، مَوْلَى أَبِي أَحْمَدَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَخَّصَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْعِ الْعَرَايَا بِخَرْصِهَا مِنَ التَّمْرِ فِيمَا دُونَ خَمْسَةِ أَوْسُقٍ أَوْ فِي خَمْسَةِ أَوْسُقٍ، شَكَّ دَاوُدُ فِي ذَلِكَ.
Бизга Яҳё ибн Қазаъа ривоят қилди, бизга Молик хабар берди, у Довуд ибн Ҳусайндан, у Абу Суфён — Абу Аҳмаднинг мавлоси — у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) арояларни чамалаб (харслаб) хурмога — беш васқдан кам ёки беш васқда — сотишга рухсат берди. Довуд бунда шубҳа қилди.
حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي الْوَلِيدُ بْنُ كَثِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي بُشَيْرُ بْنُ يَسَارٍ، مَوْلَى بَنِي حَارِثَةَ أَنَّ رَافِعَ بْنَ خَدِيجٍ، وَسَهْلَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ، حَدَّثَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْمُزَابَنَةِ بَيْعِ الثَّمَرِ بِالتَّمْرِ، إِلاَّ أَصْحَابَ الْعَرَايَا فَإِنَّهُ أَذِنَ لَهُمْ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي بُشَيْرٌ مِثْلَهُ.
Бизга Закариё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абу Усома хабар берди, у деди: Менга Валид ибн Касир хабар берди, у деди: Менга Бушайр ибн Ясор — Бану Ҳорисанинг мавлоси — хабар берди: Рофеъ ибн Хадиж ва Саҳл ибн Абу Ҳасма унга ривоят қилдилар: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) музобана — мевани (қуруқ) хурмога сотишдан ман қилди, фақат ароя эгаларидан бошқа, уларга эса рухсат берди. Абу Абдуллаҳ деди: Ибн Ишоқ деди: Менга Бушайр шунга ўхшаш ривоят қилди.
حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي الْوَلِيدُ بْنُ كَثِيرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي بُشَيْرُ بْنُ يَسَارٍ، مَوْلَى بَنِي حَارِثَةَ أَنَّ رَافِعَ بْنَ خَدِيجٍ، وَسَهْلَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ، حَدَّثَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْمُزَابَنَةِ بَيْعِ الثَّمَرِ بِالتَّمْرِ، إِلاَّ أَصْحَابَ الْعَرَايَا فَإِنَّهُ أَذِنَ لَهُمْ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي بُشَيْرٌ مِثْلَهُ.
Бизга Закариё ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абу Усома хабар берди, у деди: Менга Валид ибн Касир хабар берди, у деди: Менга Бушайр ибн Ясор — Бану Ҳорисанинг мавлоси — хабар берди: Рофеъ ибн Хадиж ва Саҳл ибн Абу Ҳасма унга ривоят қилдилар: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) музобана — мевани (қуруқ) хурмога сотишдан ман қилди, фақат ароя эгаларидан бошқа, уларга эса рухсат берди. Абу Абдуллаҳ деди: Ибн Ишоқ деди: Менга Бушайр шунга ўхшаш ривоят қилди.