حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِتَمْرَةٍ فِي الطَّرِيقِ قَالَ " لَوْلاَ أَنِّي أَخَافُ أَنْ تَكُونَ مِنَ الصَّدَقَةِ لأَكَلْتُهَا ". وَقَالَ يَحْيَى حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ وَقَالَ زَائِدَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ طَلْحَةَ حَدَّثَنَا أَنَسٌ.
Бизга Муҳаммад ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Мансурдан, у Талҳадан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) йўлда бир хурмо (донаси) ёнидан ўтди ва деди: «Агар унинг садақадан бўлишидан қўрқмаганимда, уни ер эдим». Яҳё деди: Бизга Суфён ривоят қилди, менга Мансур ривоят қилди. Зоида Мансурдан, у Талҳадан: Бизга Анас ривоят қилди, деди.
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنِّي لأَنْقَلِبُ إِلَى أَهْلِي، فَأَجِدُ التَّمْرَةَ سَاقِطَةً عَلَى فِرَاشِي فَأَرْفَعُهَا لآكُلَهَا، ثُمَّ أَخْشَى أَنْ تَكُونَ صَدَقَةً فَأُلْفِيَهَا ".
Ва бизга Муҳаммад ибн Муқотил ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, бизга Маъмар хабар берди, у Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Мен аҳлимнинг олдига қайтаман, тўшагимга тушиб турган бир хурмони топаман, уни ейиш учун оламан, сўнг унинг садақа бўлишидан қўрқиб, уни ташлаб юбораман».