باب إِذَا أَذِنَ إِنْسَانٌ لآخَرَ شَيْئًا جَازَ
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ جَبَلَةَ، كُنَّا بِالْمَدِينَةِ فِي بَعْضِ أَهْلِ الْعِرَاقِ، فَأَصَابَنَا سَنَةٌ، فَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُنَا التَّمْرَ، فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَمُرُّ بِنَا فَيَقُولُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الإِقْرَانِ، إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ مِنْكُمْ أَخَاهُ.
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Жабаладан: Биз Мадинада Ироқ аҳлининг баъзилари билан эдик. Бизга қаҳатчилик тегди. Ибн Зубайр бизни хурмо билан таъминлар эди. Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо) бизнинг ёнимиздан ўтиб: Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иқрон (бир вақтда иккитадан хурмо олиш)дан ман қилди, фақат сизлардан бирингиз биродаридан изн сўраса (мустасно), дер эди.
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهُ أَبُو شُعَيْبٍ كَانَ لَهُ غُلاَمٌ لَحَّامٌ فَقَالَ لَهُ أَبُو شُعَيْبٍ اصْنَعْ لِي طَعَامَ خَمْسَةٍ لَعَلِّي أَدْعُو النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَامِسَ خَمْسَةٍ. وَأَبْصَرَ فِي وَجْهِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الْجُوعَ ـ فَدَعَاهُ، فَتَبِعَهُمْ رَجُلٌ لَمْ يُدْعَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذَا قَدِ اتَّبَعَنَا أَتَأْذَنُ لَهُ ". قَالَ نَعَمْ.
Бизга Абу Нуъмон ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Аъмашдан, у Абу Воилдан, у Абу Масъуддан: Ансордан Абу Шуайб деган бир кишининг бир қассоб қули бор эди. Абу Шуайб унга: Менга беш (киши)лик таом тайёрла, мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни бештанинг бешинчиси қилиб чақирмоқчиман, деди — у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзида очликни кўрган эди. У уни чақирди. Уларга чақирилмаган бир киши эргашди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Бу (киши) бизга эргашди, унга изн берасанми?» У: Ҳа, деди.