باب قِصَاصِ الْمَظْلُومِ إِذَا وَجَدَ مَالَ ظَالِمِهِ
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ جَاءَتْ هِنْدُ بِنْتُ عُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ مِسِّيكٌ، فَهَلْ عَلَىَّ حَرَجٌ أَنْ أُطْعِمَ مِنَ الَّذِي لَهُ عِيَالَنَا فَقَالَ " لاَ حَرَجَ عَلَيْكِ أَنْ تُطْعِمِيهِمْ بِالْمَعْرُوفِ ".
Бизга Абулямон ривоят қилди, бизга Шуайб хабар берди, у Зуҳрийдан, менга Урва ривоят қилди: Оиша (розияллаҳу анҳо) деди: Ҳинд бинти Утба ибн Робиъа келиб: Ё Расулуллаҳ, Абу Суфён бахил киши, унинг молидан бизнинг оиламизга едирсам, менга гуноҳ бўладими? деди. У: «Уларга урунка (қоидага мувофиқ) едиришинг сенга гуноҳ эмас», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ قُلْنَا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّكَ تَبْعَثُنَا فَنَنْزِلُ بِقَوْمٍ لاَ يَقْرُونَا فَمَا تَرَى فِيهِ فَقَالَ لَنَا " إِنْ نَزَلْتُمْ بِقَوْمٍ، فَأُمِرَ لَكُمْ بِمَا يَنْبَغِي لِلضَّيْفِ فَاقْبَلُوا، فَإِنْ لَمْ يَفْعَلُوا فَخُذُوا مِنْهُمْ حَقَّ الضَّيْفِ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Лайс ривоят қилди, у деди: Менга Язид ривоят қилди, у Абулхайрдан, у Уқба ибн Омирдан, у деди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: Сен бизни (бирон жойга) юборасан, биз бир қавмга тушамиз, улар бизни меҳмон қилмайди, бу ҳақда нима дейсан? дедик. У бизга деди: «Агар бир қавмга тушсангиз, сизларга меҳмонга лойиқ нарса билан (меҳмон қилиш) буюрилса, қабул қилинглар. Агар қилмасалар, улардан меҳмоннинг ҳақини олинглар».