بَابُ هَلْ تُكْسَرُ الدِّنَانُ الَّتِي فِيهَا الْخَمْرُ أَوْ تُخَرَّقُ الزِّقَاقُ
حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ الضَّحَّاكُ بْنُ مَخْلَدٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي عُبَيْدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى نِيرَانًا تُوقَدُ يَوْمَ خَيْبَرَ. قَالَ " عَلَى مَا تُوقَدُ هَذِهِ النِّيرَانُ ". قَالُوا عَلَى الْحُمُرِ الإِنْسِيَّةِ. قَالَ " اكْسِرُوهَا، وَأَهْرِقُوهَا ". قَالُوا أَلاَ نُهْرِيقُهَا وَنَغْسِلُهَا قَالَ " اغْسِلُوا ". قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ كَانَ ابْنُ أَبِي أُوَيْسٍ يَقُولُ الْحُمُرِ الْأَنْسِيَّةِ بِنَصْبِ الْأَلِفِ وَالنُّونِ
Бизга Абу Осим Заҳҳок ибн Махлад ривоят қилди, у Язид ибн Абу Убайддан, у Салама ибн Акваъдан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбар куни ўчоқлар ёқилаётганини кўрди. У: «Бу ўчоқлар ниманинг устида (нима пишириш учун) ёқилаяпти?» деди. Улар: Хонаки (уй) эшакларининг (гўшти) устида, деди. У: «Уларни (қозонларни) синдиринглар ва (гўштни) тўкиб юборинглар», деди. Улар: Уни тўкиб, (қозонларни) ювмаймизми? деди. У: «Ювинглар», деди. Абу Абдуллаҳ деди: Ибн Абу Увайс «ал-ҳумурил-ансийя« деб алиф ва нунни насб билан айтар эди.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَكَّةَ، وَحَوْلَ الْكَعْبَةِ ثَلاَثُمِائَةٍ وَسِتُّونَ نُصُبًا فَجَعَلَ يَطْعَنُهَا بِعُودٍ فِي يَدِهِ وَجَعَلَ يَقُولُ {جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ} الآيَةَ.
Бизга Али ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, бизга Ибн Абу Нажиҳ ривоят қилди, у Мужоҳиддан, у Абу Маъмардан, у Абдуллаҳ ибн Масъуддан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккага кирди, Каъба атрофида уч юз олтмиш бут (санам) бор эди. У қўлидаги бир таёқ билан уларни турта бошлади ва: «Ҳақ келди, ботил йўқ бўлди» — оятини айтай бошлади.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا كَانَتِ اتَّخَذَتْ عَلَى سَهْوَةٍ لَهَا سِتْرًا فِيهِ تَمَاثِيلُ، فَهَتَكَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، فَاتَّخَذَتْ مِنْهُ نُمْرُقَتَيْنِ، فَكَانَتَا فِي الْبَيْتِ يَجْلِسُ عَلَيْهِمَا.
Бизга Иброҳим ибн Мунзир ривоят қилди, бизга Анас ибн Иёз ривоят қилди, у Убайдуллаҳдан, у Абдурроҳман ибн Қосимдан, у отаси Қосимдан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): У ўз токчасига (саҳва) суратлар (тасвирлар) бўлган бир парда тутган эди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни йиртди. У ундан икки ёстиқ (нумруқа) ясади, улар уйда эди, у (Набий) уларда ўтирар эди.