حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا جَبَلَةُ بْنُ سُحَيْمٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَقْرُنَ الرَّجُلُ بَيْنَ التَّمْرَتَيْنِ جَمِيعًا، حَتَّى يَسْتَأْذِنَ أَصْحَابَهُ.
Бизга Халлод ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, бизга Жабала ибн Суҳайм ривоят қилди, у деди: Мен Ибн Умарни (розияллаҳу анҳумо) шундай деяётганини эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишининг — токи шерикларидан изн сўрамагунинча — икки хурмони бирга (бир вақтда) қўшиб (ейиши)дан ман қилди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ جَبَلَةَ، قَالَ كُنَّا بِالْمَدِينَةِ فَأَصَابَتْنَا سَنَةٌ، فَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُنَا التَّمْرَ، وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَمُرُّ بِنَا فَيَقُولُ لاَ تَقْرُنُوا فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الإِقْرَانِ، إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ مِنْكُمْ أَخَاهُ.
Бизга Абулвалид ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Жабаладан, у деди: Биз Мадинада эдик, бизга қаҳатчилик тегди. Ибн Зубайр бизни хурмо билан таъминлар эди. Ибн Умар бизнинг ёнидан ўтиб: Қўшиб (еб) қўйманглар, чунки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иқрондан (қўшиб ейишдан) ман қилди, фақат сизлардан бирингиз биродаридан изн сўраса (мустасно), дер эди.