2490-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Шериклик китоби
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ جَبَلَةَ، قَالَ كُنَّا بِالْمَدِينَةِ فَأَصَابَتْنَا سَنَةٌ، فَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُنَا التَّمْرَ، وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَمُرُّ بِنَا فَيَقُولُ لاَ تَقْرُنُوا فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الإِقْرَانِ، إِلاَّ أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ مِنْكُمْ أَخَاهُ.
Бизга Абулвалид ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Жабаладан, у деди: Биз Мадинада эдик, бизга қаҳатчилик тегди. Ибн Зубайр бизни хурмо билан таъминлар эди. Ибн Умар бизнинг ёнидан ўтиб: Қўшиб (еб) қўйманглар, чунки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иқрондан (қўшиб ейишдан) ман қилди, фақат сизлардан бирингиз биродаридан изн сўраса (мустасно), дер эди.