باب الصُّلْحِ مَعَ الْمُشْرِكِينَ
وَقَالَ مُوسَى بْنُ مَسْعُودٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ صَالَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمُشْرِكِينَ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَلاَثَةِ أَشْيَاءَ عَلَى أَنَّ مَنْ أَتَاهُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ رَدَّهُ إِلَيْهِمْ، وَمَنْ أَتَاهُمْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ لَمْ يَرُدُّوهُ، وَعَلَى أَنْ يَدْخُلَهَا مِنْ قَابِلٍ وَيُقِيمَ بِهَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، وَلاَ يَدْخُلَهَا إِلاَّ بِجُلُبَّانِ السِّلاَحِ السَّيْفِ وَالْقَوْسِ وَنَحْوِهِ. فَجَاءَ أَبُو جَنْدَلٍ يَحْجُلُ فِي قُيُودِهِ فَرَدَّهُ إِلَيْهِمْ. قَالَ لَمْ يَذْكُرْ مُؤَمَّلٌ عَنْ سُفْيَانَ أَبَا جَنْدَلٍ وَقَالَ إِلاَّ بِجُلُبِّ السِّلاَحِ.
Мусо ибн Масъуд деди: Бизга Суфён ибн Саид ривоят қилди, у Абу Ишоқдан, у Баро ибн Озибдан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳудайбия куни мушриклар билан учта нарса устида сулҳ тузди: мушриклардан ким унга (Набийга) келса, уни уларга қайтариши; мусулмонлардан ким уларга келса, уни қайтармасликлари; кейинги йили унга (Маккага) кириб, унда уч кун туриши, унга фақат қурол қинида — қилич, камон ва шунга ўхшаш — кириши (шарти) билан. Абу Жандал кишанларида оқсоқланиб келди, у (Набий) уни уларга қайтарди. У деди: Муаммал Суфёндан Абу Жандални зикр қилмади ва: «фақат қурол жуллуби билан» деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا سُرَيْجُ بْنُ النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ مُعْتَمِرًا، فَحَالَ كُفَّارُ قُرَيْشٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ، فَنَحَرَ هَدْيَهُ، وَحَلَقَ رَأْسَهُ بِالْحُدَيْبِيَةِ، وَقَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يَعْتَمِرَ الْعَامَ الْمُقْبِلَ، وَلاَ يَحْمِلَ سِلاَحًا عَلَيْهِمْ إِلاَّ سُيُوفًا، وَلاَ يُقِيمَ بِهَا إِلاَّ مَا أَحَبُّوا، فَاعْتَمَرَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَدَخَلَهَا كَمَا كَانَ صَالَحَهُمْ، فَلَمَّا أَقَامَ بِهَا ثَلاَثًا أَمَرُوهُ أَنْ يَخْرُجَ فَخَرَجَ.
Бизга Муҳаммад ибн Рофеъ ривоят қилди, бизга Сурайж ибн Нуъмон ривоят қилди, бизга Фулайҳ ривоят қилди, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) умра қилувчи бўлиб чиқди. Қурайш кофирлари унинг билан Байт(уллаҳ) орасини тўсди. У ҳадйини сўйди, бошини Ҳудайбияда қирди ва улар билан — кейинги йили умра қилиши, уларга қарши фақат қиличлардан бошқа қурол кўтармаслиги, унда фақат улар хоҳлаган (муддат)ча туриши (шарти) билан келишди. У кейинги йили умра қилди ва — улар билан сулҳ тузганидек — унга кирди. Унда уч кун турганда, улар унга чиқишни буюрди, у чиқди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، قَالَ انْطَلَقَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةُ بْنُ مَسْعُودِ بْنِ زَيْدٍ إِلَى خَيْبَرَ، وَهْىَ يَوْمَئِذٍ صُلْحٌ.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Бишр ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди, у Бушайр ибн Ясордан, у Саҳл ибн Абу Ҳасмадан, у деди: Абдуллаҳ ибн Саҳл ва Муҳаййиса ибн Масъуд ибн Зайд Хайбарга кетдилар — у кунларда у (Хайбар) сулҳда эди.