وَقَالَ مُوسَى بْنُ مَسْعُودٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ صَالَحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمُشْرِكِينَ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَلاَثَةِ أَشْيَاءَ عَلَى أَنَّ مَنْ أَتَاهُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ رَدَّهُ إِلَيْهِمْ، وَمَنْ أَتَاهُمْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ لَمْ يَرُدُّوهُ، وَعَلَى أَنْ يَدْخُلَهَا مِنْ قَابِلٍ وَيُقِيمَ بِهَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، وَلاَ يَدْخُلَهَا إِلاَّ بِجُلُبَّانِ السِّلاَحِ السَّيْفِ وَالْقَوْسِ وَنَحْوِهِ. فَجَاءَ أَبُو جَنْدَلٍ يَحْجُلُ فِي قُيُودِهِ فَرَدَّهُ إِلَيْهِمْ. قَالَ لَمْ يَذْكُرْ مُؤَمَّلٌ عَنْ سُفْيَانَ أَبَا جَنْدَلٍ وَقَالَ إِلاَّ بِجُلُبِّ السِّلاَحِ.
Мусо ибн Масъуд деди: Бизга Суфён ибн Саид ривоят қилди, у Абу Ишоқдан, у Баро ибн Озибдан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳудайбия куни мушриклар билан учта нарса устида сулҳ тузди: мушриклардан ким унга (Набийга) келса, уни уларга қайтариши; мусулмонлардан ким уларга келса, уни қайтармасликлари; кейинги йили унга (Маккага) кириб, унда уч кун туриши, унга фақат қурол қинида — қилич, камон ва шунга ўхшаш — кириши (шарти) билан. Абу Жандал кишанларида оқсоқланиб келди, у (Набий) уни уларга қайтарди. У деди: Муаммал Суфёндан Абу Жандални зикр қилмади ва: «фақат қурол жуллуби билан» деди.