حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ اعْتَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي ذِي الْقَعْدَةِ، فَأَبَى أَهْلُ مَكَّةَ أَنْ يَدَعُوهُ يَدْخُلُ مَكَّةَ، حَتَّى قَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يُقِيمَ بِهَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، فَلَمَّا كَتَبُوا الْكِتَابَ كَتَبُوا هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَالُوا لاَ نُقِرُّ بِهَا، فَلَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا مَنَعْنَاكَ، لَكِنْ أَنْتَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ. قَالَ " أَنَا رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ". ثُمَّ قَالَ لِعَلِيٍّ " امْحُ رَسُولُ اللَّهِ ". قَالَ لاَ، وَاللَّهِ لاَ أَمْحُوكَ أَبَدًا، فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْكِتَابَ، فَكَتَبَ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، لاَ يَدْخُلُ مَكَّةَ سِلاَحٌ إِلاَّ فِي الْقِرَابِ، وَأَنْ لاَ يَخْرُجَ مِنْ أَهْلِهَا بِأَحَدٍ، إِنْ أَرَادَ أَنْ يَتَّبِعَهُ، وَأَنْ لاَ يَمْنَعَ أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِهِ أَرَادَ أَنْ يُقِيمَ بِهَا. فَلَمَّا دَخَلَهَا، وَمَضَى الأَجَلُ أَتَوْا عَلِيًّا، فَقَالُوا قُلْ لِصَاحِبِكَ اخْرُجْ عَنَّا فَقَدْ مَضَى الأَجَلُ. فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَبِعَتْهُمُ ابْنَةُ حَمْزَةَ يَا عَمِّ يَا عَمِّ. فَتَنَاوَلَهَا عَلِيٌّ فَأَخَذَ بِيَدِهَا، وَقَالَ لِفَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ دُونَكِ ابْنَةَ عَمِّكِ، احْمِلِيهَا. فَاخْتَصَمَ فِيهَا عَلِيٌّ وَزَيْدٌ وَجَعْفَرٌ، فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا أَحَقُّ بِهَا وَهْىَ ابْنَةُ عَمِّي. وَقَالَ جَعْفَرٌ ابْنَةُ عَمِّي وَخَالَتُهَا تَحْتِي. وَقَالَ زَيْدٌ ابْنَةُ أَخِي. فَقَضَى بِهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِخَالَتِهَا. وَقَالَ " الْخَالَةُ بِمَنْزِلَةِ الأُمِّ ". وَقَالَ لِعَلِيٍّ " أَنْتَ مِنِّي وَأَنَا مِنْكَ ". وَقَالَ لِجَعْفَرٍ " أَشْبَهْتَ خَلْقِي وَخُلُقِي ". وَقَالَ لِزَيْدٍ " أَنْتَ أَخُونَا وَمَوْلاَنَا ".
Бизга Убайдуллаҳ ибн Мусо ривоят қилди, у Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у Бародан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зулқаъдада умра қилди. Макка аҳли уни Маккага киришга қўйишдан бош тортди, токи у улар билан — уч кун (Маккада) туриши (шарти) билан келишди. Улар битикни ёзганда, «Бу — Муҳаммад Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келишган нарса« деб ёзди. Улар: Биз буни тан олмаймиз, агар биз сени Расулуллаҳ эканингни билганимизда, сени ман қилмас эдик, лекин сен Муҳаммад ибн Абдуллаҳсан, деди. У: «Мен Расулуллаҳ-ман, ва мен Муҳаммад ибн Абдуллаҳ-ман», деди. Сўнг Алига: ««Расулуллаҳ«ни ўчир», деди. У: Йўқ, Аллаҳга қасамки, мен сени асло ўчирмаймен, деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) битикни олиб: «Бу — Муҳаммад ибн Абдуллаҳ келишган нарса: Маккага қурол — ғилофдан бошқа — кирмайди; унинг (Макка) аҳлидан ҳеч кимни — агар (кимдир) унга эргашмоқчи бўлса — олиб чиқмайди; ўз саҳобаларидан унда (Маккада) турмоқчи бўлганни ман қилмайди« деб ёзди. У унга (Маккага) кириб, муддат ўтганда, улар Алига келиб: Шеригингга айт, биздан чиқиб кетсин, муддат ўтди, дедилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиқди. Ҳамзанинг қизи: Эй амаки, эй амаки, деб уларга эргашди. Али уни қабул қилди (олди), қўлидан ушлади ва Фотима (алайҳассалом)га: Мана амаки қизини ол, уни кўтар, деди. Унинг ҳақида Али, Зайд ва Жаъфар талашди. Али: Мен унга ҳақлироқман, у менинг амаки қизим, деди. Жаъфар: Амаки қизим, ва унинг холаси менинг (никоҳимда), деди. Зайд: Акамнинг қизи, деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни холасига ҳукм қилди ва: «Хола — она ўрнидадир», деди. Алига: «Сен мендансан, мен сенданман», деди. Жаъфарга: «Сен менинг хилқатим ва хулқимга ўхшадинг», деди. Зайдга: «Сен бизнинг биродаримиз ва мавломизсан», деди.