حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا صَالَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَهْلَ الْحُدَيْبِيَةِ كَتَبَ عَلِيٌّ بَيْنَهُمْ كِتَابًا فَكَتَبَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَالَ الْمُشْرِكُونَ لاَ تَكْتُبْ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ، لَوْ كُنْتَ رَسُولاً لَمْ نُقَاتِلْكَ. فَقَالَ لِعَلِيٍّ " امْحُهُ ". فَقَالَ عَلِيٌّ مَا أَنَا بِالَّذِي أَمْحَاهُ. فَمَحَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ، وَصَالَحَهُمْ عَلَى أَنْ يَدْخُلَ هُوَ وَأَصْحَابُهُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، وَلاَ يَدْخُلُوهَا إِلاَّ بِجُلُبَّانِ السِّلاَحِ، فَسَأَلُوهُ مَا جُلُبَّانُ السِّلاَحِ فَقَالَ الْقِرَابُ بِمَا فِيهِ.
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ғундар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Абу Ишоқдан, у деди: Мен Баро ибн Озибни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳудайбия аҳли билан сулҳ тузганда, Али улар орасида бир битик (шартнома) ёзди. У: «Муҳаммад — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)» деб ёзди. Мушриклар: «Муҳаммад — Расулуллаҳ« деб ёзма, агар сен Расул бўлганингда, биз сен билан уришмас эдик, дедилар. У Алига: «Уни ўчир», деди. Али: Мен уни ўчирувчи эмасман, деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни ўз қўли билан ўчирди. У улар билан — у (Набий) ва саҳобалари (кейинги йили Маккага) уч кун кириши, унга фақат қурол қинида (яширин) киришлари шарти билан сулҳ тузди. Улар ундан: Қурол қинига (жуллубон) нима? дедилар. У: Ичидагиси (қилич) билан ғилоф, деди.