حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا اعْتَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي ذِي الْقَعْدَةِ، فَأَبَى أَهْلُ مَكَّةَ أَنْ يَدَعُوهُ يَدْخُلُ مَكَّةَ، حَتَّى قَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يُقِيمَ بِهَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، فَلَمَّا كَتَبُوا الْكِتَابَ كَتَبُوا، هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ. قَالُوا لاَ نُقِرُّ بِهَذَا، لَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا مَنَعْنَاكَ شَيْئًا، وَلَكِنْ أَنْتَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ. فَقَالَ " أَنَا رَسُولُ اللَّهِ، وَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ". ثُمَّ قَالَ لِعَلِيٍّ " امْحُ رَسُولَ اللَّهِ ". قَالَ عَلِيٌّ لاَ وَاللَّهِ لاَ أَمْحُوكَ أَبَدًا. فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْكِتَابَ، وَلَيْسَ يُحْسِنُ يَكْتُبُ، فَكَتَبَ هَذَا مَا قَاضَى مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ لاَ يُدْخِلُ مَكَّةَ السِّلاَحَ، إِلاَّ السَّيْفَ فِي الْقِرَابِ، وَأَنْ لاَ يَخْرُجَ مِنْ أَهْلِهَا بِأَحَدٍ، إِنْ أَرَادَ أَنْ يَتْبَعَهُ، وَأَنْ لاَ يَمْنَعَ مِنْ أَصْحَابِهِ أَحَدًا، إِنْ أَرَادَ أَنْ يُقِيمَ بِهَا. فَلَمَّا دَخَلَهَا وَمَضَى الأَجَلُ أَتَوْا عَلِيًّا فَقَالُوا قُلْ لِصَاحِبِكَ اخْرُجْ عَنَّا، فَقَدْ مَضَى الأَجَلُ. فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَبِعَتْهُ ابْنَةُ حَمْزَةَ تُنَادِي يَا عَمِّ يَا عَمِّ. فَتَنَاوَلَهَا عَلِيٌّ، فَأَخَذَ بِيَدِهَا وَقَالَ لِفَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ دُونَكِ ابْنَةَ عَمِّكِ. حَمَلَتْهَا فَاخْتَصَمَ فِيهَا عَلِيٌّ وَزَيْدٌ وَجَعْفَرٌ. قَالَ عَلِيٌّ أَنَا أَخَذْتُهَا وَهْىَ بِنْتُ عَمِّي. وَقَالَ جَعْفَرٌ ابْنَةُ عَمِّي وَخَالَتُهَا تَحْتِي. وَقَالَ زَيْدٌ ابْنَةُ أَخِي. فَقَضَى بِهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِخَالَتِهَا وَقَالَ " الْخَالَةُ بِمَنْزِلَةِ الأُمِّ ". وَقَالَ لِعَلِيٍّ " أَنْتَ مِنِّي وَأَنَا مِنْكَ ". وَقَالَ لِجَعْفَرٍ " أَشْبَهْتَ خَلْقِي وَخُلُقِي ". وَقَالَ لِزَيْدٍ " أَنْتَ أَخُونَا وَمَوْلاَنَا ". وَقَالَ عَلِيٌّ أَلاَ تَتَزَوَّجُ بِنْتَ حَمْزَةَ. قَالَ " إِنَّهَا ابْنَةُ أَخِي مِنَ الرَّضَاعَةِ ".
Убайдуллаҳ ибн Мусо менга айтди, у Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у ал-Баро розияллаҳу анҳудан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Зулқаъдада умра қилганда, Макка аҳли уни Маккага киритишдан бош тортдилар, то у улар билан унда уч кун туриши ҳақида сулҳ қилгунча. Улар битим ёзганларида, «Бу Муҳаммад — Расулуллаҳ сулҳ қилган нарсадир» деб ёздилар. Улар дедилар: «Биз буни тан олмаймиз. Агар сен Расулуллаҳ эканингни билсак, сени ҳеч нарсадан тўсмасдик. Лекин сен Муҳаммад ибн Абдуллаҳсан.» У деди: «Мен Расулуллаҳман, ва мен Муҳаммад ибн Абдуллаҳман.» Кейин Алига деди: «Расулуллаҳ (сўзини) ўчир.» Али деди: «Йўқ, валлаҳи, мен сени ҳеч қачон ўчирмайман.» Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам битимни олди — у яхши ёза олмасди — ва: «Бу Муҳаммад ибн Абдуллаҳ сулҳ қилган нарса: Маккага қурол киритмайди, фақат қинидаги қилич (мустасно); ва унинг аҳлидан бирортасини, агар (у) эргашмоқчи бўлса, олиб чиқмайди; ва шерикларидан бирортасини, агар унда турмоқчи бўлса, ман қилмайди» деб ёзди. У унга (Маккага) кириб, муддат ўтганда, (Қурайш) Алининг олдига келиб дедилар: «Шерингга айт, биздан чиқиб кетсин, муддат тугади.» Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқди. Ҳамзанинг қизи: «Эй амаки, эй амаки!» деб чақириб унинг ортидан эргашди. Али уни ушлаб, қўлидан олди ва Фотима алайҳассаломга деди: «Мана, амакингнинг қизини ол.» У уни кўтариб олди. Унинг ҳақида Али, Зайд ва Жаъфар баҳслашдилар. Али деди: «Мен уни олдим, у амакимнинг қизи.» Жаъфар деди: «Амакимнинг қизи, унинг холаси менинг никоҳимда.» Зайд деди: «Акамнинг қизи.» Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни холасига ҳукм қилди ва деди: «Хола она ўрнидадир.» Алига деди: «Сен мендансан, мен сенданман.» Жаъфарга деди: «Сен менинг яратилишим ва хулқимга ўхшадинг.» Зайдга деди: «Сен бизнинг биродаримиз ва мавломизсан.» Али деди: «Ҳамзанинг қизига уйланмайсанми?» У деди: «У менинг эмикдош акамнинг қизи.»