حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا سُرَيْجُ بْنُ النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ مُعْتَمِرًا، فَحَالَ كُفَّارُ قُرَيْشٍ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْبَيْتِ، فَنَحَرَ هَدْيَهُ، وَحَلَقَ رَأْسَهُ بِالْحُدَيْبِيَةِ، وَقَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يَعْتَمِرَ الْعَامَ الْمُقْبِلَ، وَلاَ يَحْمِلَ سِلاَحًا عَلَيْهِمْ إِلاَّ سُيُوفًا، وَلاَ يُقِيمَ بِهَا إِلاَّ مَا أَحَبُّوا، فَاعْتَمَرَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَدَخَلَهَا كَمَا كَانَ صَالَحَهُمْ، فَلَمَّا أَقَامَ بِهَا ثَلاَثًا أَمَرُوهُ أَنْ يَخْرُجَ فَخَرَجَ.
Бизга Муҳаммад ибн Рофеъ ривоят қилди, бизга Сурайж ибн Нуъмон ривоят қилди, бизга Фулайҳ ривоят қилди, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) умра қилувчи бўлиб чиқди. Қурайш кофирлари унинг билан Байт(уллаҳ) орасини тўсди. У ҳадйини сўйди, бошини Ҳудайбияда қирди ва улар билан — кейинги йили умра қилиши, уларга қарши фақат қиличлардан бошқа қурол кўтармаслиги, унда фақат улар хоҳлаган (муддат)ча туриши (шарти) билан келишди. У кейинги йили умра қилди ва — улар билан сулҳ тузганидек — унга кирди. Унда уч кун турганда, улар унга чиқишни буюрди, у чиқди.