حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَرَجَ يَوْمَ الْعِيدِ أَمَرَ بِالْحَرْبَةِ فَتُوضَعُ بَيْنَ يَدَيْهِ، فَيُصَلِّي إِلَيْهَا وَالنَّاسُ وَرَاءَهُ، وَكَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السَّفَرِ، فَمِنْ ثَمَّ اتَّخَذَهَا الأُمَرَاءُ.
Ишоқ бизга айтди: Абдуллаҳ ибн Нумайр бизга айтди: Убайдуллаҳ бизга айтди, Нофиъдан, у Ибн Умардан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳайит куни чиқсалар, найза (ҳарба) келтиришни буюрардилар, у олдиларига санчиб қўйиларди, у зот унга (қаратиб) намоз ўқирдилар, одамлар эса орқаларида (турардилар). У зот буни сафарда ҳам қилардилар. Шундан амирлар буни одат қилдилар.