3168-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ҳаж китоби
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا صَخْرُ بْنُ جُوَيْرِيَةَ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، كَانَ يَرَى التَّحْصِيبَ سُنَّةً وَكَانَ يُصَلِّي الظُّهْرَ يَوْمَ النَّفْرِ بِالْحَصْبَةِ . قَالَ نَافِعٌ قَدْ حَصَّبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْخُلَفَاءُ بَعْدَهُ .
Менга Муҳаммад ибн Ҳотим ибн Маймун ривоят қилди, бизга Равҳ ибн Убода ривоят қилди, бизга Сахр ибн Жувайрия Нофидан ривоят қилдики, Ибн Умар таҳсиб (Ҳасбада тунаш)ни суннат деб биларди ва Нафр куни Зуҳрни Ҳасбада ўқирди. Нофиъ деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва ундан кейинги халифалар Ҳасбада (тунаб) тушганлар.