حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَرَجَ يَوْمَ الْعِيدِ أَمَرَ بِالْحَرْبَةِ فَتُوضَعَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَيُصَلِّي إِلَيْهَا وَالنَّاسُ وَرَاءَهُ وَكَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السَّفَرِ فَمِنْ ثَمَّ اتَّخَذَهَا الأُمَرَاءُ .
Бизга Ҳасан ибн Алий ривоят қилди, бизга ибн Нумайр ривоят қилди, у Убайдуллаҳдан, у Нофедан, у ибн Умардан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ийд куни чиққанларида найза билан буюрар эдилар, у олдиларига қўйилар ва унга қараб намоз ўқир эдилар, одамлар эса уларнинг ортида бўлар эди. Буни сафарда ҳам қилар эдилар. Мана шундан амирлар буни одат қилиб олдилар.