حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ أَبِي وَحْشِيَّةَ، عَنْ أَبِي عُمَيْرِ بْنِ أَنَسٍ، عَنْ عُمُومَةٍ، لَهُ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَكْبًا جَاءُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَشْهَدُونَ أَنَّهُمْ رَأَوُا الْهِلاَلَ بِالأَمْسِ فَأَمَرَهُمْ أَنْ يُفْطِرُوا وَإِذَا أَصْبَحُوا أَنْ يَغْدُوا إِلَى مُصَلاَّهُمْ .
Бизга Ҳафс ибн Умар, унга Шуъба Жаъфар ибн Аби Ваҳшийядан, у Абу Умайр ибн Анасдан, у ўзининг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бўлган амакиларидан ривоят қилди. Бир гуруҳ отлиқлар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб, кеча ҳилолни кўрганликларига гувоҳлик бердилар. Шунда У уларни рўза очишларига ва тонгги пайтда намозгоҳларига боришларига буюрдилар.