حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ خَلَفٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، وَرْقَاءَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَآهُ وَقَمْلُهُ يَسْقُطُ عَلَى وَجْهِهِ فَقَالَ " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّكَ ". قَالَ نَعَمْ. فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَحْلِقَ وَهْوَ بِالْحُدَيْبِيَةِ، لَمْ يُبَيِّنْ لَهُمْ أَنَّهُمْ يَحِلُّونَ بِهَا، وَهُمْ عَلَى طَمَعٍ أَنْ يَدْخُلُوا مَكَّةَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ الْفِدْيَةَ، فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُطْعِمَ فَرَقًا بَيْنَ سِتَّةِ مَسَاكِينَ، أَوْ يُهْدِيَ شَاةً، أَوْ يَصُومَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ.
ал-Ҳасан ибн Халаф бизга айтди, деди: Ишоқ ибн Юсуф бизга айтди, у Абу Бишр Варқодан, у Ибн Абу Нажиҳдан, у Мужоҳиддан: Абдурраҳмон ибн Абу Лайло менга айтди, у Каъб ибн Ужрадан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни кўрди, битлари юзига тўкилаётган эди. У деди: «Ҳашаротларинг (битларинг) сени озорлаяптими?» У деди: «Ҳа.» Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга сочини олиб ташлашга буюрди, у Ҳудайбияда эди. У (Набий) уларга шу ерда эҳромдан чиқишларини баён қилмаган эди, улар эса Маккага киришни умид қилардилар. Шунда Аллаҳ фидяни нозил қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга олти мискинга бир фарақ (ўлчам) таом едиришни, ёки бир қўй сўйиб қурбон қилишни, ёки уч кун рўза тутишни буюрди.