حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا حَقُّ امْرِئٍ مُسْلِمٍ لَهُ شَىْءٌ، يُوصِي فِيهِ يَبِيتُ لَيْلَتَيْنِ، إِلاَّ وَوَصِيَّتُهُ مَكْتُوبَةٌ عِنْدَهُ ". تَابَعَهُ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ عَنْ عَمْرٍو عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Молик хабар берди, у Нофеъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Бир мусулмон кишининг — у ҳақда васият қиладиган бирор нарсаси бўлиб — икки кечани ўтказиши ҳаққи (жоизи) эмас, фақат васияти унинг ёнида ёзилган бўлса (мустасно)». Буни Муҳаммад ибн Муслим Амрдан, у Ибн Умардан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилиб) мутобаъа қилди.
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، خَتَنِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخِي جُوَيْرِيَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ قَالَ مَا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ مَوْتِهِ دِرْهَمًا وَلاَ دِينَارًا وَلاَ عَبْدًا وَلاَ أَمَةً وَلاَ شَيْئًا، إِلاَّ بَغْلَتَهُ الْبَيْضَاءَ وَسِلاَحَهُ وَأَرْضًا جَعَلَهَا صَدَقَةً.
Бизга Иброҳим ибн Ҳорис ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Абу Букайр ривоят қилди, бизга Зуҳайр ибн Муовия Жуъфий ривоят қилди, бизга Абу Ишоқ ривоят қилди, у Амр ибн Ҳорисдан — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг куёви, Жувайрия бинти Ҳориснинг акаси — у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўлими пайтида на бир дирҳам, на бир динор, на бир қул, на бир чўри, на (бошқа) бирор нарса қолдирмади, фақат ўз оқ хачири, қуроли ва садақа қилган еридан бошқа.
حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، حَدَّثَنَا طَلْحَةُ بْنُ مُصَرِّفٍ، قَالَ سَأَلْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي أَوْفَى ـ رضى الله عنهما ـ هَلْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْصَى فَقَالَ لاَ. فَقُلْتُ كَيْفَ كُتِبَ عَلَى النَّاسِ الْوَصِيَّةُ أَوْ أُمِرُوا بِالْوَصِيَّةِ قَالَ أَوْصَى بِكِتَابِ اللَّهِ.
Бизга Халлод ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Молик ривоят қилди, бизга Талҳа ибн Мусарриф ривоят қилди, у деди: Мен Абдуллаҳ ибн Абу Авфодан (розияллаҳу анҳумо): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) васият қилдими? деб сўрадим. У: Йўқ, деди. Мен: Унда одамларга васият қандай фарз қилинди — ёки: васият (қилишга) буюрилди? дедим. У: У Аллаҳ Китоби билан васият қилди, деди.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ ذَكَرُوا عِنْدَ عَائِشَةَ أَنَّ عَلِيًّا ـ رضى الله عنهما ـ كَانَ وَصِيًّا. فَقَالَتْ مَتَى أَوْصَى إِلَيْهِ وَقَدْ كُنْتُ مُسْنِدَتَهُ إِلَى صَدْرِي ـ أَوْ قَالَتْ حَجْرِي ـ فَدَعَا بِالطَّسْتِ، فَلَقَدِ انْخَنَثَ فِي حَجْرِي، فَمَا شَعَرْتُ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ، فَمَتَى أَوْصَى إِلَيْهِ
Бизга Амр ибн Зурора ривоят қилди, бизга Исмоил хабар берди, у Ибн Авндан, у Иброҳимдан, у Асваддан, у деди: Оишанинг олдида: Али (розияллаҳу анҳумо) васий эди, деб зикр қилинди. У: Қачон унга васият қилди? Ҳолбуки мен уни кўксимга — ёки: тиззамга — суяб турган эдим, у тос (идиш)ни сўради, сўнг у менинг тиззамда (ён)га эгилди, мен унинг вафот этганини сезмадим. Қачон унга васият қилди? деди.