حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ أَبُو طَلْحَةَ يَتَتَرَّسُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِتُرْسٍ وَاحِدٍ، وَكَانَ أَبُو طَلْحَةَ حَسَنَ الرَّمْىِ، فَكَانَ إِذَا رَمَى تَشَرَّفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَيَنْظُرُ إِلَى مَوْضِعِ نَبْلِهِ.
Аҳмад ибн Муҳаммад бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Авзўий бизга хабар берди, Исъҳоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан, у деди: Абу Талҳа Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан битта қалқонда беркинарди (ҳимояланарди). Абу Талҳа яхши ўқ отар эди; у ўқ отганида, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (бошини) кўтариб, унинг ўқи қаерга тушишига қарар эди.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلٍ، قَالَ لَمَّا كُسِرَتْ بَيْضَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَأْسِهِ وَأُدْمِيَ وَجْهُهُ، وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ، وَكَانَ عَلِيٌّ يَخْتَلِفُ بِالْمَاءِ فِي الْمِجَنِّ، وَكَانَتْ فَاطِمَةُ تَغْسِلُهُ، فَلَمَّا رَأَتِ الدَّمَ يَزِيدُ عَلَى الْمَاءِ كَثْرَةً عَمَدَتْ إِلَى حَصِيرٍ، فَأَحْرَقَتْهَا وَأَلْصَقَتْهَا عَلَى جُرْحِهِ، فَرَقَأَ الدَّمُ.
Саъид ибн Уфайр бизга айтди, Яъқуб ибн Абдураҳмон бизга айтди, Абу Ҳозимдан, Саҳлдан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг дубулғаси бошида синдирилиб, юзи қонатилган, олдинги тиши (рабўияси) синган куни, Али қалқонда сув ташир, Фотима эса уни (қонни) ювар эди. (Фотима) қоннинг сувдан ортиб кўпаяётганини кўргач, бир бўйрани олиб, уни куйдирди ва унинг (кулини) жароҳатга ёпиштирди, шунда қон тўхтади.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ، عَنْ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَتْ أَمْوَالُ بَنِي النَّضِيرِ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا لَمْ يُوجِفِ الْمُسْلِمُونَ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ، فَكَانَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاصَّةً، وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِ، ثُمَّ يَجْعَلُ مَا بَقِيَ فِي السِّلاَحِ وَالْكُرَاعِ، عُدَّةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амрдан, Зуҳрийдан, Молик ибн Авс ибнул-Ҳадасондан, Умар розияллаҳу анҳудан, у деди: Бану Назирнинг мол-мулклари Аллаҳ ўз Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга файъ қилиб берган, мусулмонлар унинг устига от ва туя югуртирмаган (жангсиз қўлга киритилган) нарсалардан эди. Бас, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга хос эди; у аҳлига йиллик нафақасини сарфлар, сўнг қолганини қурол ва отларга — Аллаҳ йўлида (жанг учун) тайёргарлик (сифатида) ажратар эди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ سُفْيَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعْدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَدَّادٍ، عَنْ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ شَدَّادٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَلِيًّا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ مَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُفَدِّي رَجُلاً بَعْدَ سَعْدٍ، سَمِعْتُهُ يَقُولُ " ارْمِ فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي ".
Мусаддад бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Суфёндан, у деди: Саъд ибн Иброҳим менга айтди, Абдуллаҳ ибн Шаддоддан, Алидан; (яна) Қабиса бизга айтди, Суфён бизга айтди, Саъд ибн Иброҳимдан, у деди: Абдуллаҳ ибн Шаддод менга айтди, у деди: Али розияллаҳу анҳудан эшитдим, у дер эди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Саъддан бошқа бирон кишини (ота-онасини) фидо қилганини кўрмадим. Мен унинг: «От, отам ва онам сенга фидо бўлсин», деганини эшитдим.