باب مَا قِيلَ فِي دِرْعِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالْقَمِيصِ فِي الْحَرْبِ
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي قُبَّةٍ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَنْشُدُكَ عَهْدَكَ وَوَعْدَكَ، اللَّهُمَّ إِنْ شِئْتَ لَمْ تُعْبَدْ بَعْدَ الْيَوْمِ ". فَأَخَذَ أَبُو بَكْرٍ بِيَدِهِ فَقَالَ حَسْبُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَقَدْ أَلْحَحْتَ عَلَى رَبِّكَ، وَهْوَ فِي الدِّرْعِ، فَخَرَجَ وَهْوَ يَقُولُ {سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ * بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ }. وَقَالَ وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا خَالِدٌ يَوْمَ بَدْرٍ.
Муҳаммад ибн Мусанно менга айтди, Абдулваҳҳоб бизга айтди, Холид бизга айтди, Икримадан, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — у бир чодирда эди — деди: «Аллаҳим, мен Сендан аҳдингни ва ваъдангни сўрайман. Аллаҳим, агар Сен истасанг, бугундан кейин (Ер юзида) Сенга ибодат қилинмайди (мусулмонлар енгилса)». Шунда Абу Бакр унинг қўлидан ушлаб: «Етар, эй Расулуллаҳ, Раббингга жуда ёлвординг», деди — у (Набий) совутда эди. Сўнг у: «Бу тўда тез орада енгилади ва орқага қараб қочадилар; балки Соат (қиёмат) уларнинг ваъдалашилган вақтидир, Соат эса дахшатлироқ ва аччиқроқдир», (оятини) ўқиб чиқди. Вуҳайб деди: Холид бизга айтди — «Бадр куни» (деб).
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَدِرْعُهُ مَرْهُونَةٌ عِنْدَ يَهُودِيٍّ بِثَلاَثِينَ صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ. وَقَالَ يَعْلَى حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ دِرْعٌ مِنْ حَدِيدٍ. وَقَالَ مُعَلًّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ وَقَالَ رَهَنَهُ دِرْعًا مِنْ حَدِيدٍ.
Муҳаммад ибн Касир бизга айтди, Суфён бизга хабар берди, Аъмашдан, Иброҳимдан, Асваддан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам вафот этди, ҳолбуки унинг совути бир яҳудий ҳузурида ўттиз сў арпага гаровга қўйилган эди. Яъло деди: Аъмаш бизга айтди — «темир совут» (деб). Муъалло деди: Абдулвоҳид бизга айтди, Аъмаш бизга айтди ва деди: «У темирдан совутни гаровга қўйди».
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَثَلُ الْبَخِيلِ وَالْمُتَصَدِّقِ مَثَلُ رَجُلَيْنِ عَلَيْهِمَا جُبَّتَانِ مِنْ حَدِيدٍ، قَدِ اضْطَرَّتْ أَيْدِيَهُمَا إِلَى تَرَاقِيهِمَا، فَكُلَّمَا هَمَّ الْمُتَصَدِّقُ بِصَدَقَتِهِ اتَّسَعَتْ عَلَيْهِ حَتَّى تُعَفِّيَ أَثَرَهُ، وَكُلَّمَا هَمَّ الْبَخِيلُ بِالصَّدَقَةِ انْقَبَضَتْ كُلُّ حَلْقَةٍ إِلَى صَاحِبَتِهَا وَتَقَلَّصَتْ عَلَيْهِ وَانْضَمَّتْ يَدَاهُ إِلَى تَرَاقِيهِ ". فَسَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " فَيَجْتَهِدُ أَنْ يُوَسِّعَهَا فَلاَ تَتَّسِعُ ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Вуҳайб бизга айтди, Ибн Товус бизга айтди, отасидан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Бахил ва садақа берувчининг мисоли — эгнида иккита темир тўн бўлган икки кишининг мисолидек, қўллари (тўн танг бўлиб) ўмров суякларига (кўтарилиб) мажбурланган. Садақа берувчи ҳар қачон садақасини ният қилса, (тўн) унга кенгаяди, ҳатто изини (оёқ изларини) ўчиради. Бахил эса ҳар қачон садақани ният қилса, ҳар бир ҳалқа ўз (қўшни) ҳалқасига торайиб, унга қисилиб қолади, қўллари ўмров суякларига ёпишиб қолади». (Рови) Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитди: «У (бахил) уни кенгайтиришга уринади, лекин кенгаймайди».