حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي قُبَّةٍ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَنْشُدُكَ عَهْدَكَ وَوَعْدَكَ، اللَّهُمَّ إِنْ شِئْتَ لَمْ تُعْبَدْ بَعْدَ الْيَوْمِ ". فَأَخَذَ أَبُو بَكْرٍ بِيَدِهِ فَقَالَ حَسْبُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَقَدْ أَلْحَحْتَ عَلَى رَبِّكَ، وَهْوَ فِي الدِّرْعِ، فَخَرَجَ وَهْوَ يَقُولُ {سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ * بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ }. وَقَالَ وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا خَالِدٌ يَوْمَ بَدْرٍ.
Муҳаммад ибн Мусанно менга айтди, Абдулваҳҳоб бизга айтди, Холид бизга айтди, Икримадан, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — у бир чодирда эди — деди: «Аллаҳим, мен Сендан аҳдингни ва ваъдангни сўрайман. Аллаҳим, агар Сен истасанг, бугундан кейин (Ер юзида) Сенга ибодат қилинмайди (мусулмонлар енгилса)». Шунда Абу Бакр унинг қўлидан ушлаб: «Етар, эй Расулуллаҳ, Раббингга жуда ёлвординг», деди — у (Набий) совутда эди. Сўнг у: «Бу тўда тез орада енгилади ва орқага қараб қочадилар; балки Соат (қиёмат) уларнинг ваъдалашилган вақтидир, Соат эса дахшатлироқ ва аччиқроқдир», (оятини) ўқиб чиқди. Вуҳайб деди: Холид бизга айтди — «Бадр куни» (деб).