حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَهْوَ فِي قُبَّةٍ لَهُ يَوْمَ بَدْرٍ " أَنْشُدُكَ عَهْدَكَ وَوَعْدَكَ، اللَّهُمَّ إِنْ شِئْتَ لَمْ تُعْبَدْ بَعْدَ الْيَوْمِ أَبَدًا ". فَأَخَذَ أَبُو بَكْرٍ بِيَدِهِ وَقَالَ حَسْبُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَدْ أَلْحَحْتَ عَلَى رَبِّكَ. وَهْوَ فِي الدِّرْعِ فَخَرَجَ وَهْوَ يَقُولُ " {سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ * بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ}"
Ишоқ, Холиддан, у Холиддан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Бадр куни чодирида туриб: «Сендан аҳдингни ва ваъдангни сўрайман. Аллаҳим, агар хоҳласанг, бугундан кейин абадий Сенга ибодат қилинмайди» дедилар. Шунда Абу Бакр у кишининг қўлидан ушлаб: Сенга етар, эй Расулуллаҳ, Роббингга (дуода) қаттиқ ялинддинг, деди. У киши совут ичида эдилар. Сўнг: «Тез орада бу тўда мағлуб бўлиб, ортга (қочиб) қайтадилар. Йўқ, қиёмат уларга ваъда қилинган вақтдир, қиёмат эса даҳшатлироқ ва аччиқроқдир» дея чиқдилар.