حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوْشَبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ،. وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنْ وُهَيْبٍ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَهْوَ فِي قُبَّةٍ يَوْمَ بَدْرٍ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَنْشُدُكَ عَهْدَكَ وَوَعْدَكَ، اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ لاَ تُعْبَدْ بَعْدَ الْيَوْمِ ". فَأَخَذَ أَبُو بَكْرٍ بِيَدِهِ فَقَالَ حَسْبُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلْحَحْتَ عَلَى رَبِّكَ. وَهْوَ يَثِبُ فِي الدِّرْعِ، فَخَرَجَ وَهْوَ يَقُولُ " {سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ}."
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Ҳавшаб, Абдулваҳҳобдан, у Холиддан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан; яна менга Муҳаммад, Аффон ибн Муслимдан, у Вуҳайбдан, у Холиддан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Бадр куни чодирда туриб: «Аллаҳим, мен Сендан аҳдингни ва ваъдангни сўрайман. Аллаҳим, агар хоҳласанг, бугундан кейин (ер юзида) Сенга ибодат қилинмайди» дедилар. Шунда Абу Бакр у кишининг қўлидан ушлаб: Сенга етар, эй Расулуллаҳ, Роббингга (дуода) қаттиқ ялиндинг, деди. У киши совут ичида сапчиб турардилар. Сўнг: «Тез орада бу тўда мағлуб бўлиб, ортга (қочиб) қайтадилар» дея чиқдилар.