حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سُلَيْمَانَ، وَمَنْصُورٍ، وَقَتَادَةَ، سَمِعُوا سَالِمَ بْنَ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ وُلِدَ لِرَجُلٍ مِنَّا مِنَ الأَنْصَارِ غُلاَمٌ، فَأَرَادَ أَنْ يُسَمِّيَهُ مُحَمَّدًا ـ قَالَ شُعْبَةُ فِي حَدِيثِ مَنْصُورٍ إِنَّ الأَنْصَارِيَّ قَالَ حَمَلْتُهُ عَلَى عُنُقِي فَأَتَيْتُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. وَفِي حَدِيثِ سُلَيْمَانَ وُلِدَ لَهُ غُلاَمٌ، فَأَرَادَ أَنْ يُسَمِّيَهُ مُحَمَّدًا ـ قَالَ " سَمُّوا بِاسْمِي، وَلاَ تَكَنَّوْا بِكُنْيَتِي، فَإِنِّي إِنَّمَا جُعِلْتُ قَاسِمًا أَقْسِمُ بَيْنَكُمْ ". وَقَالَ حُصَيْنٌ " بُعِثْتُ قَاسِمًا أَقْسِمُ بَيْنَكُمْ ". قَالَ عَمْرٌو أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ قَالَ سَمِعْتُ سَالِمًا عَنْ جَابِرٍ أَرَادَ أَنْ يُسَمِّيَهُ الْقَاسِمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " سَمُّوا بِاسْمِي وَلاَ تَكْتَنُوا بِكُنْيَتِي ".
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Сулаймон, Мансур ва Қатодадан, улар Солим ибн Абул-Жаъдни эшитдилар, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан, у деди: Биздан — ансорлардан — бир кишига ўғил туғилди, у уни Муҳаммад деб атамоқчи бўлди. — Шуъба Мансурнинг ҳадисида (деди): Ансорий: «Мен уни бўйнимда кўтариб Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирдим», деди. Сулаймоннинг ҳадисида: «Унга бир ўғил туғилди, у уни Муҳаммад деб атамоқчи бўлди». — У: «Менинг исмим билан атаверинглар, лекин менинг куням билан куняланманглар (Абул-Қосим деманглар), чунки мен Қосим (тақсимловчи) қилинганман, сизлар орасида тақсим қиламан», деди. Ҳусайн: «Қосим қилиб юборилганман, сизлар орасида тақсим қиламан» (деди). Амр деди: Шуъба бизга хабар берди, Қатодадан, у деди: Солимни эшитдим, Жобирдан: У уни Қосим деб атамоқчи бўлди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Менинг исмим билан атаверинглар, лекин менинг куням билан куняланманглар», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ وُلِدَ لِرَجُلٍ مِنَّا غُلاَمٌ فَسَمَّاهُ الْقَاسِمَ فَقَالَتِ الأَنْصَارُ لاَ نَكْنِيكَ أَبَا الْقَاسِمِ وَلاَ نُنْعِمُكَ عَيْنًا، فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وُلِدَ لِي غُلاَمٌ، فَسَمَّيْتُهُ الْقَاسِمَ فَقَالَتِ الأَنْصَارُ لاَ نَكْنِيكَ أَبَا الْقَاسِمِ وَلاَ نُنْعِمُكَ عَيْنًا. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَحْسَنَتِ الأَنْصَارُ، سَمُّوا بِاسْمِي، وَلاَ تَكَنَّوْا بِكُنْيَتِي، فَإِنَّمَا أَنَا قَاسِمٌ ".
Муҳаммад ибн Юсуф бизга айтди, Суфён бизга айтди, Аъмашдан, Солим ибн Абул-Жаъддан, Жобир ибн Абдуллаҳ Ансорийдан, у деди: Биздан бир кишига ўғил туғилди, у уни Қосим деб атади. Ансорлар: «Биз сени Абул-Қосим деб куняламаймиз ва сенинг кўзингни қувонтирмаймиз (рози қилмаймиз)», дедилар. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: «Эй Расулуллаҳ, менга ўғил туғилди, мен уни Қосим деб атадим, ансорлар: ‹Биз сени Абул-Қосим деб куняламаймиз ва кўзингни қувонтирмаймиз›, дедилар», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ансорлар яхши қилдилар. Менинг исмим билан атаверинглар, лекин менинг куням билан куняланманглар, чунки мен (фақат) Қосимман», деди.
حَدَّثَنَا حِبَّانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ مُعَاوِيَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ، وَاللَّهُ الْمُعْطِي وَأَنَا الْقَاسِمُ، وَلاَ تَزَالُ هَذِهِ الأُمَّةُ ظَاهِرِينَ عَلَى مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللَّهِ وَهُمْ ظَاهِرُونَ ".
Ҳиббон бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Юнусдан, Зуҳрийдан, Ҳумайд ибн Абдураҳмондан, у Муовияни эшитди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Аллаҳ кимга яхшиликни ирода қилса, уни дийнда фақиҳ (чуқур билимли) қилади. Аллаҳ берувчи, мен эса тақсимловчиман. Бу уммат ўзларига мухолиф бўлганлар устидан ғолиб бўлиб қолаверади, токи Аллаҳнинг амри (қиёмат) келгунча — улар ғолиб (ҳолатда)».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، حَدَّثَنَا هِلاَلٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي عَمْرَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا أُعْطِيكُمْ وَلاَ أَمْنَعُكُمْ، أَنَا قَاسِمٌ أَضَعُ حَيْثُ أُمِرْتُ ".
Муҳаммад ибн Синон бизга айтди, Фулайҳ бизга айтди, Ҳилол бизга айтди, Абдураҳмон ибн Абу Амрадан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Мен сизларга (ўзимча) бермайман ва сизлардан (ўзимча) ман қилмайман, мен фақат тақсимловчиман — буюрилган жойга қўяман».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي أَيُّوبَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الأَسْوَدِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عَيَّاشٍ ـ وَاسْمُهُ نُعْمَانُ ـ عَنْ خَوْلَةَ الأَنْصَارِيَّةِ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ رِجَالاً يَتَخَوَّضُونَ فِي مَالِ اللَّهِ بِغَيْرِ حَقٍّ، فَلَهُمُ النَّارُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ".
Абдуллаҳ ибн Язид бизга айтди, Саъид ибн Абу Айюб бизга айтди, у деди: Абул-Асвад менга айтди, Ибн Абу Айёшдан — унинг исми Нуъмон — Хавла Ансорийя розияллаҳу анҳодан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитдим: «Албатта, баъзи кишилар Аллаҳнинг молида (байт ул-молда) ноҳақ (йўлда) шўнғийдилар; уларга қиёмат куни дўзах бордир».