حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قِيلَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ ادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُوا حِطَّةٌ. فَبَدَّلُوا فَدَخَلُوا يَزْحَفُونَ عَلَى أَسْتَاهِهِمْ، وَقَالُوا حَبَّةٌ فِي شَعْرَةٍ ".
Исъҳоқ ибн Наср менга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмардан, Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни эшитди, у дер эди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бани Исроилга: ‹Эшикдан сажда қилган (эгилган) ҳолда киринглар ва ‹ҳитта (гуноҳларимизни тўкгин)›, денглар›, дейилди. Лекин улар (сўзни) ўзгартирдилар ва ортларига (сурилиб) эмаклаб кирдилар ва: ‹Ҳабба фи шаъра (сочдаги дон)›, дедилар».
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا عَوْفٌ، عَنِ الْحَسَنِ، وَمُحَمَّدٍ، وَخِلاَسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مُوسَى كَانَ رَجُلاً حَيِيًّا سِتِّيرًا، لاَ يُرَى مِنْ جِلْدِهِ شَىْءٌ، اسْتِحْيَاءً مِنْهُ، فَآذَاهُ مَنْ آذَاهُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَقَالُوا مَا يَسْتَتِرُ هَذَا التَّسَتُّرَ إِلاَّ مِنْ عَيْبٍ بِجِلْدِهِ، إِمَّا بَرَصٌ وَإِمَّا أُدْرَةٌ وَإِمَّا آفَةٌ. وَإِنَّ اللَّهَ أَرَادَ أَنْ يُبَرِّئَهُ مِمَّا قَالُوا لِمُوسَى فَخَلاَ يَوْمًا وَحْدَهُ فَوَضَعَ ثِيَابَهُ عَلَى الْحَجَرِ ثُمَّ اغْتَسَلَ، فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ إِلَى ثِيَابِهِ لِيَأْخُذَهَا، وَإِنَّ الْحَجَرَ عَدَا بِثَوْبِهِ، فَأَخَذَ مُوسَى عَصَاهُ وَطَلَبَ الْحَجَرَ، فَجَعَلَ يَقُولُ ثَوْبِي حَجَرُ، ثَوْبِي حَجَرُ، حَتَّى انْتَهَى إِلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَرَأَوْهُ عُرْيَانًا أَحْسَنَ مَا خَلَقَ اللَّهُ، وَأَبْرَأَهُ مِمَّا يَقُولُونَ، وَقَامَ الْحَجَرُ فَأَخَذَ ثَوْبَهُ فَلَبِسَهُ، وَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا بِعَصَاهُ، فَوَاللَّهِ إِنَّ بِالْحَجَرِ لَنَدَبًا مِنْ أَثَرِ ضَرْبِهِ ثَلاَثًا أَوْ أَرْبَعًا أَوْ خَمْسًا، فَذَلِكَ قَوْلُهُ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا}."
Исъҳоқ ибн Иброҳим менга айтди, Равҳ ибн Убада бизга айтди, Авф бизга айтди, Ҳасандан, Муҳаммаддан ва Хилосдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Албатта, Мусо ҳаёли (уятчан), беркинувчи (баданини ёпувчи) киши эди, ундаги ҳаёдан терисидан бирор нарса кўринмас эди. Бани Исроилдан унга озор берганлар озор берди ва: ‹Бу (Мусо) шундай беркиниши фақат терисидаги айбдандир — ё бўхов (пес), ё чурра, ё (бошқа) офат›, дедилар. Аллаҳ эса уни улар деган нарсадан пок эканини кўрсатишни ирода қилди. Бир куни у ёлғиз ўзи (четга) чиқди, кийимларини бир тош устига қўйди, сўнг ғусл қилди. Фароғат топганда, кийимларини олиш учун уларга (қараб) келди, бирдан тош кийими билан (қочиб) югурди. Мусо ўз асосини олиб, тошни таъқиб қилди ва: ‹Кийимим, эй тош! Кийимим, эй тош!›, дер эди, токи Бани Исроилдан бир жамоага етди. Улар уни яланғоч, Аллаҳ яратган нарсаларнинг энг гўзали (ҳолда) кўрдилар, (Аллаҳ) уни улар деган нарсадан пок қилди. Тош тўхтади, у кийимини олиб кийди ва асоси билан тошни ура бошлади. Аллаҳга қасамки, тошда унинг уриши изидан уч, тўрт ёки беш (жойда) ўйиқ (из) бор. Мана шу — Унинг: ‹Эй иймон келтирганлар, Мусога озор берганлар каби бўлманглар; (улар озор бердилар) Аллаҳ эса уни улар деган нарсалардан пок қилди, у Аллаҳ наздида обрўли (важиҳ) эди› деган сўзидир».
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَسْمًا، فَقَالَ رَجُلٌ إِنَّ هَذِهِ لَقِسْمَةٌ مَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ، فَغَضِبَ حَتَّى رَأَيْتُ الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ، ثُمَّ قَالَ " يَرْحَمُ اللَّهُ مُوسَى قَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Аъмашдан, у деди: Абу Воилни эшитдим, у деди: Абдуллаҳ розияллаҳу анҳуни эшитдим, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир тақсимот қилди. Шунда бир киши: «Бу — Аллаҳнинг юзи (ризоси) кўзланмаган бир тақсимот», деди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб унга хабар бердим, у шунчалик ғазабландики, ғазабни унинг юзида кўрдим, сўнг: «Аллаҳ Мусога раҳм қилсин, у бундан кўра кўпроқ (нарса) билан озорланди, лекин сабр қилди», деди.