حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قِيلَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ ادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُوا حِطَّةٌ. فَبَدَّلُوا فَدَخَلُوا يَزْحَفُونَ عَلَى أَسْتَاهِهِمْ، وَقَالُوا حَبَّةٌ فِي شَعْرَةٍ ".
Исъҳоқ ибн Наср менга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмардан, Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни эшитди, у дер эди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бани Исроилга: ‹Эшикдан сажда қилган (эгилган) ҳолда киринглар ва ‹ҳитта (гуноҳларимизни тўкгин)›, денглар›, дейилди. Лекин улар (сўзни) ўзгартирдилар ва ортларига (сурилиб) эмаклаб кирдилар ва: ‹Ҳабба фи шаъра (сочдаги дон)›, дедилар».