حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قِيلَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ {ادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ} فَبَدَّلُوا فَدَخَلُوا يَزْحَفُونَ عَلَى أَسْتَاهِهِمْ وَقَالُوا حَبَّةٌ فِي شَعَرَةٍ ".
Ишоқ бизга айтди, Абдурраззоқ бизга хабар берди, Маъмар бизга хабар берди, у Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни эшитди: У айтарди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Бани Исроилга: «Эшикдан сажда қилган ҳолда киринглар ва «ҳитта (гуноҳларимизни тўк)» денглар, сизларнинг хатоларингизни мағфират қиламиз» дейилди. Улар (сўзни) ўзгартирдилар ва орқалари билан судралиб кирдилар, «ҳаббатун фи шаъра (сочда бир дон)» дедилар.»