حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا وَائِلٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَسْمًا، فَقَالَ رَجُلٌ إِنَّ هَذِهِ لَقِسْمَةٌ مَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ، فَغَضِبَ حَتَّى رَأَيْتُ الْغَضَبَ فِي وَجْهِهِ، ثُمَّ قَالَ " يَرْحَمُ اللَّهُ مُوسَى قَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Аъмашдан, у деди: Абу Воилни эшитдим, у деди: Абдуллаҳ розияллаҳу анҳуни эшитдим, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир тақсимот қилди. Шунда бир киши: «Бу — Аллаҳнинг юзи (ризоси) кўзланмаган бир тақсимот», деди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб унга хабар бердим, у шунчалик ғазабландики, ғазабни унинг юзида кўрдим, сўнг: «Аллаҳ Мусога раҳм қилсин, у бундан кўра кўпроқ (нарса) билан озорланди, лекин сабр қилди», деди.