حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا قِسْمَةً فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ إِنَّ هَذِهِ لَقِسْمَةٌ مَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. قُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لآتِيَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُهُ وَهْوَ فِي مَلأٍ، فَسَارَرْتُهُ فَغَضِبَ حَتَّى احْمَرَّ وَجْهُهُ، ثُمَّ قَالَ " رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَى مُوسَى، أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
Абдон, Абу Ҳамзадан, у Аъмашдан, у Шақиқдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни бир тақсимот қилдилар. Ансордан бир киши: Бу — унда Аллаҳнинг юзи (розилиги) ирода қилинмаган бир тақсимотдир, деди. Мен: Валлаҳи, мен албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига (бориб айтаман), дедим. Мен у кишининг олдига — у киши бир жамоа ичида экан — келиб, сирли (оҳиста) айтдйм. У киши ғазабландилар, ҳатто юзлари қизарди, сўнг: «Аллаҳнинг раҳмати Мусога бўлсин, у бундан кўпроқ озорланди, аммо сабр қилди» дедилар, деди.