حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ آثَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَاسًا، أَعْطَى الأَقْرَعَ مِائَةً مِنَ الإِبِلِ، وَأَعْطَى عُيَيْنَةَ مِثْلَ ذَلِكَ، وَأَعْطَى نَاسًا، فَقَالَ رَجُلٌ مَا أُرِيدَ بِهَذِهِ الْقِسْمَةِ وَجْهُ اللَّهِ. فَقُلْتُ لأُخْبِرَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " رَحِمَ اللَّهُ مُوسَى. قَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
Қутайба ибн Саид бизга айтди, Жарир бизга айтди, у Мансурдан, у Абу Воилдан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У айтди: Ҳунайн куни бўлганда, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам баъзи кишиларни (бошқалардан) устун кўрди. ал-Ақраъга юзта туя берди, Уяйнага ҳам шунча берди, яна баъзи кишиларга берди. Бир киши деди: «Бу тақсимот билан Аллаҳнинг юзи кўзланмади.» Мен дедим: «Албатта Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хабар бераман.» У деди: «Аллаҳ Мусога раҳм қилсин! У бундан кўпроқ озорланди, лекин сабр қилди.»