حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ آثَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أُنَاسًا فِي الْقِسْمَةِ، فَأَعْطَى الأَقْرَعَ بْنَ حَابِسٍ مِائَةً مِنَ الإِبِلِ، وَأَعْطَى عُيَيْنَةَ مِثْلَ ذَلِكَ، وَأَعْطَى أُنَاسًا مِنْ أَشْرَافِ الْعَرَبِ، فَآثَرَهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْقِسْمَةِ. قَالَ رَجُلٌ وَاللَّهِ إِنَّ هَذِهِ الْقِسْمَةَ مَا عُدِلَ فِيهَا، وَمَا أُرِيدَ بِهَا وَجْهُ اللَّهِ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لأُخْبِرَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. فَأَتَيْتُهُ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " فَمَنْ يَعْدِلُ إِذَا لَمْ يَعْدِلِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ رَحِمَ اللَّهُ مُوسَى قَدْ أُوذِيَ بِأَكْثَرَ مِنْ هَذَا فَصَبَرَ ".
Усмон ибн Абу Шайба бизга айтди, Жарир бизга айтди, Мансурдан, Абу Воилдан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан, у деди: Ҳунайн куни бўлганда, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тақсимда баъзи кишиларни афзал кўрди: Ақраъ ибн Ҳобисга юзтадан туя берди, Уяйнага ҳам шунга ўхшаш берди, арабларнинг ашрофларидан (зодагонларидан) баъзи кишиларга (ҳам) берди ва ўша куни тақсимда уларни афзал кўрди. Бир киши: «Аллаҳга қасамки, бу тақсимда адолат қилинмади ва у билан Аллаҳнинг юзи (ризоси) кўзланмади», деди. Мен: «Аллаҳга қасамки, мен албатта буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга хабар қиламан», дедим. Унинг олдига келиб, унга хабар бердим. У: «Агар Аллаҳ ва Расули адолат қилмаса, ким адолат қилади?! Аллаҳ Мусога раҳм қилсин, у бундан кўпроқ (нарса) билан озорланди, лекин сабр қилди», деди.