حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدِ بْنِ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ حُنَيْنٍ أَقْبَلَتْ هَوَازِنُ وَغَطَفَانُ وَغَيْرُهُمْ بِنَعَمِهِمْ وَذَرَارِيِّهِمْ، وَمَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَشَرَةُ آلاَفٍ وَمِنَ الطُّلَقَاءِ، فَأَدْبَرُوا عَنْهُ حَتَّى بَقِيَ وَحْدَهُ، فَنَادَى يَوْمَئِذٍ نِدَاءَيْنِ لَمْ يَخْلِطْ بَيْنَهُمَا، الْتَفَتَ عَنْ يَمِينِهِ، فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ ". قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَبْشِرْ نَحْنُ مَعَكَ. ثُمَّ الْتَفَتَ عَنْ يَسَارِهِ، فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ ". قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَبْشِرْ نَحْنُ مَعَكَ. وَهْوَ عَلَى بَغْلَةٍ بَيْضَاءَ، فَنَزَلَ فَقَالَ " أَنَا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ "، فَانْهَزَمَ الْمُشْرِكُونَ، فَأَصَابَ يَوْمَئِذٍ غَنَائِمَ كَثِيرَةً، فَقَسَمَ فِي الْمُهَاجِرِينَ وَالطُّلَقَاءِ وَلَمْ يُعْطِ الأَنْصَارَ شَيْئًا، فَقَالَتِ الأَنْصَارُ إِذَا كَانَتْ شَدِيدَةٌ فَنَحْنُ نُدْعَى، وَيُعْطَى الْغَنِيمَةَ غَيْرُنَا. فَبَلَغَهُ ذَلِكَ، فَجَمَعَهُمْ فِي قُبَّةٍ، فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ مَا حَدِيثٌ بَلَغَنِي عَنْكُمْ ". فَسَكَتُوا فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ أَلاَ تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالدُّنْيَا، وَتَذْهَبُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَحُوزُونَهُ إِلَى بُيُوتِكُمْ ". قَالُوا بَلَى. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا، وَسَلَكَتِ الأَنْصَارُ شِعْبًا لأَخَذْتُ شِعْبَ الأَنْصَارِ ". فَقَالَ هِشَامٌ يَا أَبَا حَمْزَةَ، وَأَنْتَ شَاهِدٌ ذَاكَ قَالَ وَأَيْنَ أَغِيبُ عَنْهُ
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди, Муоз ибн Муоз бизга айтди, Ибн Авн бизга айтди, у Ҳишом ибн Зайд ибн Анас ибн Моликдан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У айтди: Ҳунайн куни бўлганда, Ҳавозин, Ғатафон ва бошқалар чорвалари ва бола-чақалари билан келдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўн минг (киши) ва тулақодан (Макка фатҳида озод қилинганлардан) бор эди. Улар ундан орқага қочдилар, то у ёлғиз қолгунча. У ўша куни икки нидо қилди, уларнинг орасини аралаштирмади. У ўнг томонига ўгирилиб деди: «Эй Ансор жамоаси!» Улар дедилар: «Лаббайк, эй Расулуллаҳ, суюнгин, биз сен биланмиз.» Кейин чап томонига ўгирилиб деди: «Эй Ансор жамоаси!» Улар дедилар: «Лаббайк, эй Расулуллаҳ, суюнгин, биз сен биланмиз.» У оқ хачир устида эди. У тушиб деди: «Мен Аллаҳнинг бандаси ва Расулиман.» Мушриклар мағлуб бўлдилар. У ўша куни кўп ўлжалар олди ва муҳожирлар билан тулақо орасида тақсимлади, Ансорга ҳеч нарса бермади. Ансор деди: «Қийинчилик бўлганда биз чақириламиз, ўлжа эса биздан бошқага берилади.» Бу унга етиб келди. У уларни бир чодирда йиғди ва деди: «Эй Ансор жамоаси, сизлардан менга етиб келган бу гап нима?» Улар сукут қилдилар. У деди: «Эй Ансор жамоаси, одамлар дунё билан кетиб, сизлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни уйларингизга олиб кетишингизга рози эмасмисизлар?» Улар: «Ҳа» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Агар одамлар бир водий бўйлаб юрсалар ва Ансор бир дара бўйлаб юрсалар, мен Ансорнинг дарасини олардим.» Ҳишом деди: «Эй Абу Ҳамза (Анас), сен унга гувоҳ бўлдингми?» У деди: «Мен ундан қаерга ғойиб бўлардим (мен албатта ҳозир эдим)!»