حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَتِ الأَنْصَارُ يَوْمَ فَتْحِ مَكَّةَ ـ وَأَعْطَى قُرَيْشًا ـ وَاللَّهِ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْعَجَبُ، إِنَّ سُيُوفَنَا تَقْطُرُ مِنْ دِمَاءِ قُرَيْشٍ، وَغَنَائِمُنَا تُرَدُّ عَلَيْهِمْ. فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَدَعَا الأَنْصَارَ قَالَ فَقَالَ " مَا الَّذِي بَلَغَنِي عَنْكُمْ ". وَكَانُوا لاَ يَكْذِبُونَ. فَقَالُوا هُوَ الَّذِي بَلَغَكَ. قَالَ " أَوَلاَ تَرْضَوْنَ أَنْ يَرْجِعَ النَّاسُ بِالْغَنَائِمِ إِلَى بُيُوتِهِمْ، وَتَرْجِعُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى بُيُوتِكُمْ لَوْ سَلَكَتِ الأَنْصَارُ وَادِيًا أَوْ شِعْبًا، لَسَلَكْتُ وَادِيَ الأَنْصَارِ أَوْ شِعْبَهُمْ ".
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абут-Тайёҳдан, у деди: Анас розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитдим: Ансор Макка фатҳ қилинган куни — (Набий) Қурайшга (мол) берганида — : «Аллаҳга қасам, албатта бу — бу ажабдир: бизнинг қиличларимиз Қурайшнинг қонларидан томиб турибди, бизнинг ғаниматларимиз эса уларга қайтарилаяпди!», дедилар. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди, у Ансорни чақирди. (Анас) деди: У: «Мендан сизлар ҳақда менга нима етди (бу нима гап)?», деди — улар ёлғон айтмас эдилар. Улар: «У — сенга етган нарсадир (рост)», дедилар. У: «Одамлар ғаниматлар билан ўз уйларига қайтса, сизлар эса Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўз уйларингизга қайтса — бунга рози эмасмисизлар? Агар Ансор бир водий ёки бир тоғ йўлига (дара) кирса, мен албатта Ансорнинг водийсига ёки уларнинг дарасига кирар эдим», деди.