حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَمَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَاسًا مِنَ الأَنْصَارِ، فَقَالَ " إِنَّ قُرَيْشًا حَدِيثُ عَهْدٍ بِجَاهِلِيَّةٍ وَمُصِيبَةٍ، وَإِنِّي أَرَدْتُ أَنْ أَجْبُرَهُمْ وَأَتَأَلَّفَهُمْ أَمَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَرْجِعَ النَّاسُ بِالدُّنْيَا، وَتَرْجِعُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى بُيُوتِكُمْ ". قَالُوا بَلَى. قَالَ " لَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا وَسَلَكَتِ الأَنْصَارُ شِعْبًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الأَنْصَارِ أَوْ شِعْبَ الأَنْصَارِ ".
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, деди: Мен Қатодадан эшитдим, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ансордан бир неча кишини йиғди ва деди: «Қурайш жоҳилият ва мусибатга янги аҳддадир (ҳозиргина чиққан). Мен уларни (кўнглини) билатиб, улфат қилмоқчи бўлдим. Одамлар дунё билан қайтиб, сизлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан уйларингизга қайтишингизга рози эмасмисизлар?» Улар: «Ҳа» дедилар. У деди: «Агар одамлар бир водий бўйлаб юрсалар ва Ансор бир дара бўйлаб юрсалар, мен Ансорнинг водийси ёки Ансорнинг дараси бўйлаб юрардим.»