حَدَّثَنَا سُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى بْنِ عُمَارَةَ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا فَتَحَ حُنَيْنًا قَسَمَ الْغَنَائِمَ فَأَعْطَى الْمُؤَلَّفَةَ قُلُوبُهُمْ فَبَلَغَهُ أَنَّ الأَنْصَارَ يُحِبُّونَ أَنْ يُصِيبُوا مَا أَصَابَ النَّاسُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَطَبَهُمْ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ أَلَمْ أَجِدْكُمْ ضُلاَّلاً فَهَدَاكُمُ اللَّهُ بِي وَعَالَةً فَأَغْنَاكُمُ اللَّهُ بِي وَمُتَفَرِّقِينَ فَجَمَعَكُمُ اللَّهُ بِي " . وَيَقُولُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ . فَقَالَ " أَلاَ تُجِيبُونِي " . فَقَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ . فَقَالَ " أَمَا إِنَّكُمْ لَوْ شِئْتُمْ أَنْ تَقُولُوا كَذَا وَكَذَا وَكَانَ مِنَ الأَمْرِ كَذَا وَكَذَا " . لأَشْيَاءَ عَدَّدَهَا . زَعَمَ عَمْرٌو أَنْ لاَ يَحْفَظُهَا فَقَالَ " أَلاَ تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالشَّاءِ وَالإِبِلِ وَتَذْهَبُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ إِلَى رِحَالِكُمُ الأَنْصَارُ شِعَارٌ وَالنَّاسُ دِثَارٌ وَلَوْلاَ الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنَ الأَنْصَارِ وَلَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا وَشِعْبًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الأَنْصَارِ وَشِعْبَهُمْ إِنَّكُمْ سَتَلْقَوْنَ بَعْدِي أَثَرَةً فَاصْبِرُوا حَتَّى تَلْقَوْنِي عَلَى الْحَوْضِ " .
Абдуллаҳ ибн Зайд (ривоят қилди)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳунайнни фатҳ қилганида, ғаниматларни тақсимлади ва қалблари улфатлаштирилувчиларга берди. Бас унга — Ансор одамлар олган нарсани олишни ёқтириши — етди; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, уларга хутба қилди; Аллаҳга ҳамд айтди ва Уни мақтади, кейин: «Эй Ансор жамоаси, сизларни адашган ҳолда топмадимми — бас Аллаҳ сизларни мен (сабабли) ҳидоят қилди; муҳтож (камбағал) топмадимми — бас Аллаҳ сизларни мен (сабабли) бой қилди; тарқоқ топмадимми — бас Аллаҳ сизларни мен (сабабли) жамлади?» деди. Улар: «Аллаҳ ва Расули (энг) кўп неъмат берган» дер эдилар. У: «Менга жавоб бермайсизларми?» деди. Улар: «Аллаҳ ва Расули (энг) кўп неъмат берган» дедилар. У: «Билингки, агар сизлар хоҳласангиз, шундай-шундай деб айтишингиз ва (сизга жавоб берилишида) шундай-шундай бўлиши мумкин эди» деди — у санаб ўтган (бир неча) нарсалар учун. (Ровий) Амр: «Мен уларни ёдда сақламайман» деган бўлди. У: «Одамлар қўй ва туяни олиб кетиши, сизлар эса Расулуллаҳни ўз манзилларингизга олиб кетишингизга рози бўлмайсизми? Ансор — ич кийим (баданга энг яқин), одамлар — уст кийим(дир); агар ҳижрат бўлмаганида эди, мен Ансордан бир киши бўлар эдим; агар одамлар бир водий ва тоғ йўлидан юрса, мен албатта Ансорнинг водийси ва уларнинг тоғ йўлидан юрар эдим. Сизлар мендан кейин худбинликни (ўзгаларни устун қўйишни) кўрасизлар; бас сабр қилинглар, то мени Ҳавз (Кавсар) устида учратгунча» деди.