حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ يَحْيَى، عَنْ عَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَاصِمٍ، قَالَ لَمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ قَسَمَ فِي النَّاسِ فِي الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ، وَلَمْ يُعْطِ الأَنْصَارَ شَيْئًا، فَكَأَنَّهُمْ وَجَدُوا إِذْ لَمْ يُصِبْهُمْ مَا أَصَابَ النَّاسَ فَخَطَبَهُمْ فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ أَلَمْ أَجِدْكُمْ ضُلاَّلاً فَهَدَاكُمُ اللَّهُ بِي، وَكُنْتُمْ مُتَفَرِّقِينَ فَأَلَّفَكُمُ اللَّهُ بِي وَعَالَةً، فَأَغْنَاكُمُ اللَّهُ بِي ". كُلَّمَا قَالَ شَيْئًا قَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ. قَالَ " مَا يَمْنَعُكُمْ أَنْ تُجِيبُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ". قَالَ كُلَّمَا قَالَ شَيْئًا قَالُوا اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ. قَالَ " لَوْ شِئْتُمْ قُلْتُمْ جِئْتَنَا كَذَا وَكَذَا. أَتَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالشَّاةِ وَالْبَعِيرِ، وَتَذْهَبُونَ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى رِحَالِكُمْ، لَوْلاَ الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنَ الأَنْصَارِ، وَلَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا وَشِعْبًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الأَنْصَارِ وَشِعْبَهَا، الأَنْصَارُ شِعَارٌ وَالنَّاسُ دِثَارٌ، إِنَّكُمْ سَتَلْقَوْنَ بَعْدِي أَثَرَةً فَاصْبِرُوا حَتَّى تَلْقَوْنِي عَلَى الْحَوْضِ ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Вуҳайб бизга айтди, Амр ибн Яҳё бизга айтди, у Аббод ибн Тамимдан, у Абдуллаҳ ибн Зайд ибн Осимдан: У айтди: Аллаҳ Ҳунайн куни Расулига соллаллаҳу алайҳи васаллам файъ (ўлжа) берганида, у одамлар ичида — қалблари улфат қилинганларга (муъаллафатул-қулуб) тақсимлади, Ансорга ҳеч нарса бермади. Улар гўё, одамларга теккан нарса ўзларига тегмаганидан хафа бўлгандай бўлдилар. Шунда у уларга хутба ўқиб деди: «Эй Ансор жамоаси, мен сизларни адашган ҳолда топиб, Аллаҳ сизларни мен орқали ҳидоят қилмадими? Сизлар тарқоқ эдинг, Аллаҳ сизларни мен орқали бирлаштирмадими? Сизлар камбағал эдинг, Аллаҳ сизларни мен орқали бой қилмадими?» У ҳар гап айтганида, улар: «Аллаҳ ва Расули энг катта неъмат эгаси (энг марҳаматли)дир» дердилар. У деди: «Сизларни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга жавоб беришдан нима тўсяпти?» Ҳар гап айтганида, улар: «Аллаҳ ва Расули энг марҳаматли» дердилар. У деди: «Агар хоҳласангиз, айтсангиз бўларди: «Сен бизнинг олдимизга шундай-шундай (ҳолатда) келдинг (биз сени қабул қилдик).» Одамлар қўй ва туя билан кетиб, сизлар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни уйларингизга олиб кетишингизга рози эмасмисизлар? Агар ҳижрат бўлмаганида, мен Ансордан бир киши бўлардим. Агар одамлар бир водий ва дара бўйлаб юрсалар, мен Ансорнинг водийси ва дараси бўйлаб юрардим. Ансор ички кийим (яқин), одамлар ташқи кийим (узоқ)дир. Сизлар мендан кейин (ўзгаларнинг) устун кўрилишини (адолатсизликни) кўрасизлар. Бас, сабр қилинглар, то мени Ҳавз (жаннат кўли) бошида учратгунча.»