حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا مَهْدِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا غَيْلاَنُ بْنُ جَرِيرٍ، قَالَ قُلْتُ لأَنَسٍ أَرَأَيْتَ اسْمَ الأَنْصَارِ كُنْتُمْ تُسَمَّوْنَ بِهِ، أَمْ سَمَّاكُمُ اللَّهُ قَالَ بَلْ سَمَّانَا اللَّهُ، كُنَّا نَدْخُلُ عَلَى أَنَسٍ فَيُحَدِّثُنَا مَنَاقِبَ الأَنْصَارِ وَمَشَاهِدَهُمْ، وَيُقْبِلُ عَلَىَّ أَوْ عَلَى رَجُلٍ مِنَ الأَزْدِ فَيَقُولُ فَعَلَ قَوْمُكَ يَوْمَ كَذَا وَكَذَا كَذَا وَكَذَا.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Маҳдий ибн Маймун бизга айтди, Ғайлон ибн Жарир бизга айтди, у деди: Мен Анасга: «Айтчи, ‹Ансор› исми — сизлар (жоҳилиятда) шу билан аталар эдингизми, ёки сизларни Аллаҳ (шу ном билан) атадими?», дедим. У: «Балки бизни Аллаҳ атади», деди. Биз Анаснинг олдига кирар эдик, у бизга Ансорнинг маноқиб (фазилат)лари ва уларнинг (жанг) машоҳидларини ҳикоя қилар, менга ёки Азддан бўлган бир кишига юзланар ва: «Сенинг қавминг фалон-фалон куни шундай-шундай қилди», дер эди.
حَدَّثَنِي عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ يَوْمُ بُعَاثَ يَوْمًا قَدَّمَهُ اللَّهُ لِرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَقَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدِ افْتَرَقَ مَلَؤُهُمْ، وَقُتِلَتْ سَرَوَاتُهُمْ، وَجُرِّحُوا، فَقَدَّمَهُ اللَّهُ لِرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فِي دُخُولِهِمْ فِي الإِسْلاَمِ.
Убайд ибн Исмоил менга айтди, Абу Усома бизга айтди, Ҳишомдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Буъос куни — Аллаҳ уни Ўз Расули соллаллаҳу алайҳи васаллам учун олдиндан (тақдир қилиб) қўйган бир кун эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (Мадинага) келганида, уларнинг (Авс ва Хазражнинг) котта-кичиклари (жамоаси) тарқалган, сарварлари ўлдирилган ва (кўплар) яраланган эди. Бас, Аллаҳ уни (ўша кунни) Ўз Расули соллаллаҳу алайҳи васаллам учун уларнинг Исломга киришлариде (сабаб қилиб) олдиндан қўйди.
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَتِ الأَنْصَارُ يَوْمَ فَتْحِ مَكَّةَ ـ وَأَعْطَى قُرَيْشًا ـ وَاللَّهِ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْعَجَبُ، إِنَّ سُيُوفَنَا تَقْطُرُ مِنْ دِمَاءِ قُرَيْشٍ، وَغَنَائِمُنَا تُرَدُّ عَلَيْهِمْ. فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَدَعَا الأَنْصَارَ قَالَ فَقَالَ " مَا الَّذِي بَلَغَنِي عَنْكُمْ ". وَكَانُوا لاَ يَكْذِبُونَ. فَقَالُوا هُوَ الَّذِي بَلَغَكَ. قَالَ " أَوَلاَ تَرْضَوْنَ أَنْ يَرْجِعَ النَّاسُ بِالْغَنَائِمِ إِلَى بُيُوتِهِمْ، وَتَرْجِعُونَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى بُيُوتِكُمْ لَوْ سَلَكَتِ الأَنْصَارُ وَادِيًا أَوْ شِعْبًا، لَسَلَكْتُ وَادِيَ الأَنْصَارِ أَوْ شِعْبَهُمْ ".
Абул-Валид бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абут-Тайёҳдан, у деди: Анас розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитдим: Ансор Макка фатҳ қилинган куни — (Набий) Қурайшга (мол) берганида — : «Аллаҳга қасам, албатта бу — бу ажабдир: бизнинг қиличларимиз Қурайшнинг қонларидан томиб турибди, бизнинг ғаниматларимиз эса уларга қайтарилаяпди!», дедилар. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етди, у Ансорни чақирди. (Анас) деди: У: «Мендан сизлар ҳақда менга нима етди (бу нима гап)?», деди — улар ёлғон айтмас эдилар. Улар: «У — сенга етган нарсадир (рост)», дедилар. У: «Одамлар ғаниматлар билан ўз уйларига қайтса, сизлар эса Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ўз уйларингизга қайтса — бунга рози эмасмисизлар? Агар Ансор бир водий ёки бир тоғ йўлига (дара) кирса, мен албатта Ансорнинг водийсига ёки уларнинг дарасига кирар эдим», деди.