Аллаҳ кўкраклардаги сирни билувчидир

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ صَبَّاحٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقْرَأُ ‏{‏أَلاَ إِنَّهُمْ تَثْنَوْنِي صُدُورُهُمْ‏}‏ قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْهَا فَقَالَ أُنَاسٌ كَانُوا يَسْتَحْيُونَ أَنْ يَتَخَلَّوْا فَيُفْضُوا إِلَى السَّمَاءِ، وَأَنْ يُجَامِعُوا نِسَاءَهُمْ فَيُفْضُوا إِلَى السَّمَاءِ، فَنَزَلَ ذَلِكَ فِيهِمْ‏.‏

ал-Ҳасан ибн Муҳаммад ибн Саббоҳ бизга айтди, Ҳажжож бизга айтди, деди: Ибн Журайж айтди: Менга Муҳаммад ибн Аббод ибн Жаъфар хабар берди, у Ибн Аббосни «Огоҳ бўлингки, улар кўкракларини бурадилар (яширадилар)» деб ўқиганини эшитди. У айтди: Мен ундан у ҳақида сўрадим, у деди: Баъзи одамлар очиқ жойга чиқиб ҳожат қилишдан — осмонга очилиб қолишдан — ва аёллари билан жинсий аралашишдан — осмонга очилиб қолишдан — уялар эдилар. Шунда шу (оят) улар ҳақида нозил бўлди.

حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، وَأَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، قَرَأَ ‏{‏أَلاَ إِنَّهُمْ تَثْنَوْنِي صُدُورُهُمْ‏}‏ قُلْتُ يَا أَبَا الْعَبَّاسِ مَا تَثْنَوْنِي صُدُورُهُمْ قَالَ كَانَ الرَّجُلُ يُجَامِعُ امْرَأَتَهُ فَيَسْتَحِي أَوْ يَتَخَلَّى فَيَسْتَحِي فَنَزَلَتْ ‏{‏أَلاَ إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ‏}‏

Иброҳим ибн Мусо менга айтди, Ҳишом бизга хабар берди, у Ибн Журайждан: Менга Муҳаммад ибн Аббод ибн Жаъфар хабар берди, Ибн Аббос «Огоҳ бўлингки, улар кўкракларини бурадилар» деб ўқиди. Мен дедим: «Эй Абул-Аббос, улар кўкракларини буриши нима?» У деди: Киши аёли билан жинсий аралашар ва уялар, ёки очиқ жойга чиқиб (ҳожат қилар) ва уялар эди. Шунда: «Огоҳ бўлингки, улар кўкракларини бурадилар» (ояти) нозил бўлди.

حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرٌو، قَالَ قَرَأَ ابْنُ عَبَّاسٍ ‏{‏أَلاَ إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلاَ حِينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيَابَهُمْ‏}‏ وَقَالَ غَيْرُهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ‏{‏يَسْتَغْشُونَ‏}‏ يُغَطُّونَ رُءُوسَهُمْ ‏{‏سِيءَ بِهِمْ‏}‏ سَاءَ ظَنُّهُ بِقَوْمِهِ‏.‏ ‏{‏وَضَاقَ بِهِمْ‏}‏ بِأَضْيَافِهِ ‏{‏بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ‏}‏ بِسَوَادٍ‏.‏ وَقَالَ مُجَاهِدٌ ‏{‏أُنِيبُ‏}‏ أَرْجِعُ‏.‏

ал-Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амр бизга айтди, деди: Ибн Аббос «Огоҳ бўлингки, улар Ундан (Аллаҳдан) яшириниш учун кўкракларини бурадилар. Огоҳ бўлингки, улар кийимларига ўралганларида ҳам (Аллаҳ билади)» деб ўқиди. Бошқаси Ибн Аббосдан: «Ястағшуна» — бошларини ёпадилар. «Сиъа биҳим» — қавми ҳақида фикри ёмон бўлди. «Ва доқа биҳим» — меҳмонлари сабабли (қийналди). «Би қитъин минал-лайл» — қоронғилик (зулмат) билан. Мужоҳид деди: «Унийб» — қайтаман.